Ik heb zelf Apneu en sinds het ontdekt is, voel ik me 500% beter. Het is te verhelpen, als het maar tijdig ontdekt wordt!!!
Het onderzoek had een aantal opmerkelijke, zeg maar schrikbarende resultaten. Allereerst zijn er op dit moment in Nederland 60.000 mensen bij wie Apneu geconstateerd is. Dat lijkt veel, maar nog erger is dat er ruim 250.000 [minimale schatting] tot 500.000 mensen[waarschijnlijk aantal] zijn die het wel hebben, maar bij wie het nog niet ontdekt is!!
Een andere vaststelling is, dat niet behandelde apneu allerlei zaken tot gevolg kan hebben: hartkwalen, hoge bloeddruk, overgewicht, burnout-verschijnselen, potentieproblemen etc. Maar ook in de sociale sfeer: relatieproblemen, opvliegendheid, werkloosheid, arbeidsongeschiktheid…..
Niet alleen de patient heeft er onder te lijden, maar ook zijn omgeving.

Als je je dat laatste realiseert, zijn er dus meer dan een miljoen mensen[patienten, echtgenotes, kinderen, vrienden, collega's...] zijn die direct of indirect last hebben van de gevolgen van een niet behandelde apneu!!
Terwijl het niet hoeft, want in het overgrote deel van de gevallen, is er direct verlichting van de klachten en kunnen de bijkomende zaken behandeld worden!!

Kijk ook eens bij de Apneuvereniging

Mijn eega is vorige week geopereerd. Ze is al weer een paar dagen thuis. Ze zal nog wel een poos het bed moeten houden. Maar het herstel gaat langzaam vooruit. Deze foto, die ze vanuit bed maakte van haar vriendjes, is hiervan het bewijs.
De vogels zal ik voorlopig maar van voer voorzien.

Mijn eega ligt even in het ziekenuis.
Voor het ziekenhuis staat dit object.
Het is een olifantje opgebouwd uit kleine lampjes die branden. Voor elke gift van € 5 aan het fonds van de afdeling kinderoncologie van het ziekenhuis brandt één lampje.
Ik hoop dat er nog veel meer lichtjes gaan branden…….

Ik begin de spotjes van ‘Wakker Dier’ steeds meer te waarderen. Hierboven een goed voorbeeld.

Afgelopen week ben ik weer aan het werk gegaan na een heerlijke vakantie. Ik heb me voorgenomen om, als het weer en mijn agenda het toe laten, op de fiets naar mijn werk te gaan.



De score deze week was dus 100%!! En dan is het leuk als je zo nu en dan door zo’n prachtig uitzicht beloond wordt. Deze foto is genomen vanaf de fietspont die tussen Tiel en Wamel vaart!!

De Zuid-Afrikaanse handelaren in oordopjes doen goede zaken tijdens het WK voetbal. De afgelopen dagen is een ware run ontstaan op de beschermende dopjes vanwege het oorverdovende kabaal van de vuvuzela, de traditionele Afrikaanse ‘herrietoeter’. ‘We kunnen het niet eens bijhouden’, vertelde een verkoper uit Kaapstad zaterdag in de krant Weekend Argus.

De oordopjes hebben al de bijnaam ‘Vuvu-stop’ gekregen. Het gewilde product wordt op de verpakking omschreven als ‘zeer effectieve geluidsreductie, vooral bij voetbal- of rugbywedstrijden, of voor tv-verslaafden die het geklaag van hun vrouw niet willen horen’. Volgens de handelaren helpen de oordopjes het geluid met 31 decibel te verminderen. De vuvuzela kan maximaal 130 decibel produceren.

Deze week na een onfortuinlijke val van de fiets last van de onderste twee ribben.

Ik had er eerst weinig last van. Heb samen met mijn eega nog zo’n 20 kilometer gefietst, maar in de loop van de avond begon de pijn steeds meer op te spelen. Diagnose: gekneusd of gebroken.

De eerste dagen zijn nu achter de rug. Met behulp van flinke pijnstillers en voorzichtig bewegen is het uit te houden.
Moeilijke momenten: niezen of hoesten[hooikoorts komt op] , opstaan uit de stoel, traplopen…. en lachen.

Ik glimlach daarom maar wat meer….

Vandaag is het onderwerp van meer dan 5000 blogs in 125 landen: de klimaatverandering.
Ze willen op deze dag hun totaal meer dan 11 miljoen lezers laten nadenken over de gevolgen van ons menselijk gedrag op het milieu, de omgeving waarin onze kinderen en kleinkinderen straks moeten leven.

Wat is het nut van zo’n dag? Worden hierdoor de onheilspellende gevolgen van ons gedrag gestopt? Gloort er ineens een gezonde veilige toekomst voor onze kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen?
Nee dat niet.
Maar het is zo nu en dan nodig om ons te bezinnen op waar we mee bezig zijn. Al Gore en zijn ‘Incovenient truth’ zijn al weer aardig uit ons geheugen gewist. De rampzalige gevolgen voor het milieu van ons handelen hebben we al weer aardig weggestopt. Deze dreiging mag nooit naar de achtergrond verdwijnen, maar moet mee richtsnoer zijn van ons handelen.

Het zou gemakkelijk zijn te wijzen naar landen, die nog meer dan wij aan het probleem bijdragen of weigeren het probleem te onderkennen. Ook het aan de schandpaal stellen van sommige multinationals die ontegenzeggelijk zich nog steeds meer bezighouden met het veiligstellen van de winst en milieuvervuilen bagatelliseren, heeft weinig effect.

Want de individuele mensen zijn het, die uiteindelijk het probleem creëren. Wij zorgen voor de berg afval, wij vinden plastic handig, wij rijden in auto’s, wij consumeren in steeds grotere hoeveelheden. Wij verwarren welvaart met welzijn…….

Daarom is het goed, dat we ons steeds weer bezinnen op waar we mee bezig zijn. Zo’n blog Action Day is een goede aanleiding om ons weer te bezinnen op waar we mee bezig zijn en dat was ook de bedoeling van deze post van mij.

Meer weten? ga naar Blog Action Day 2009

Van alle kanten worden gebombardeerd met nieuws over de ‘Mexicaanse griep’. De eerste tijd, ging het vooral over de angst en de rampspoed, die ons te wachten stond. De laatste tijd meer nadruk op de onvermijdelijkheid van de griep en hoe het te voorkomen.

Ik heb als klein jochie ook een grieppandemie meegemaakt. Die van de A-griep in 1957. Ik herinner me er niet veel van. Maar wel twee dingen: je was er een poos goed beroerd van en…… het was heel gezellig!!

We hadden het ons gezin allemaal tegelijk en dat betekende, dat iedereen tegelijk op bed lag. Leuk, dat mijn vader ook thuis was, want die was in gezonde toestand meestal op pad en pas ‘s avonds laat thuis.
Door degene, die zich het minst beroerd voelde werd een expeditie naar de anderen ondernomen. De meest gezonde personen verzorgden ook de anderen met thee of koekjes. Het was heel gezellig. We kropen bij onze ouders in bed, lazen boeken, luisterden naar de radio. Eigenlijk een soort vakantie in eigen huis!!

Ik heb al voorzorg al een stapel boeken in huis…….

Thuis hadden we vroeger als huisdokter een nogal apart type dokter. Hij was als arts begonnen bij het leger en dat had zijn manier van aanpak gevormd. Hij kon heel begripvol zijn en inlevend, maar bij aanstellerij was hij zeer doortastend.

Ik zat een keer op maandagochtend in een volle  wachtkamer. De eerste man die werd binnengeroepen is op zijn hoogst 30 seconden binnengeweest. We hoorden een deur opengegooid worden en de man werd door de dokter persoonlijk bijna letterlijk van de trap af gegooid. De dokter kwam hierna de wachtkamer binnen en vroeg of er nog meer patienten waren, die te lui waren om te werken. Hij zou ze graag met voorrang hetzelfde recept voorschrijven als zijn eerste patient.

Vier keer per jaar valt dit blad in de bus. Een blad van de apneu-patientenvereniging. Ik lees het van voor tot achter helemaal uit. Omdat er lezenswaardige kost in staat over slaapapneu. Veel nieuws, maar vooral ook veel zaken die je herkent ook bij jezelf. 

Behandeling van slaapapneu verhoogt je kwaliteit van leven enorm, maar heeft ook zo zijn negatieve gevolgen.  Het is fijn als daar op zo’n goede, informatieve, maar vooral ook herkenbare manier aandacht aan wordt besteed.

Het blad is een geweldige opsteker voor mij.