Groningers maken niet zo veel theater. Ze reageren erg nuchter. Daarom lijkt het bij anderen, die wel moord en brand schreeuwen, vaak veel erger.
Ik leef mee met dit stoere volk en hou met hun mijn hart vast!!

Het Noorden van ons land heeft veel verborgen paradijsjes. Een van de plekjes, waar ik bijna automatisch door aangetrokken word is Barlage, een gehucht bij Stadskanaal.
Ruimte, stilte en schoonheid in overvloed……..

Soms wil je gewoon even lekker niets. Weg van de wereld, weg van de drukte.
Lekker alleen tot jezelf komen.
Dit lijkt me de ideale plek ervoor: ver van de bewoonde wereld, niemand dichtbij. Het ruisen van de wind, in de verte vogels……

En dat ‘Verboden Toegang’ geldt alleen voor de rest van de wereld, niet voor mij

Wat een leuk initiatief in Oost-Groningen. Het perfecte bewijs, dat boer en natuur bij elkaar horen. Fijn, dat boeren verder dan hun neus, hun eigenbelang, kijken.

Het levert trouwens ook een leuk scrabblewoord op: ‘wintervoedselveldje’ ……………

Op deze boerderij heeft namelijk een kunstenaarsechtpaar gewoond: Karl en Els Pelgrom. Karl was beeldhouwer en Els schrijfster. Ze zijn naar Finsterwolde gehaald door de eigenaar van de boerderij Albert Waalkens.
Deze ‘hereboer’ begon in de jaren 60 een galerie, waar hij vooral werk van experimentele kunstenaars ten toon stelde.
Finsterwolde werd hierdoor een trekpleister voor jonge kunstenaars in de Randstad.

Zo organiseerde Waalkens samen met Karl Pelgrom ‘beelden in Finsterwolde’: beelden van 10 kunstenaars werden langs de openbare weg in Finsterwolde geëxposeerd. Deze expositie was de opmaat tot ‘Beeld en Route’ in 1967, een tentoonstelling langs de openbare weg van 200 beelden van 63 kunstenaars welke zich uitstrekte van de stad Groningen tot het oosten van de provincie Groningen.

‘Galerie Waalkens’ bestaat nog steeds in Finsterwolde en midden in de polder is ‘Galerie de Groninger Kroon’

Leuk, dat een plaats die bij de meesten alleen maar bekend is als broedplaats van communisme, strijd tussen hereboeren en grote sociale tegenstellingen, toch ook een zaadje gezaaid is van kunst en cultuur.

Ik heb het afgelopen weekend genoten van de sneeuw in de polders in Oost-Groningen. De witte vlaktes geven een nog wijdser uitzicht en een nog ongereptere aanzicht.

Eigenlijk bij toeval kwam ik bij de Groningse zanger Erwin de Vries terecht. Ik werd meteen gepakt door zijn muziek, zijn prachtige gebruik van het Gronings. Hierboven een voorbeeld. Nieuwsgierig geworden? Voer bij You Tube maar eens zijn naam in en je zult versteld staan van zijn repertoire.

Een lekkernij die alleen in het noorden van het land te krijgen is: De eierbal. Een gekookt ei met een laag gehakt er omheen. Heerlijk. Een verrassing van mijn eega in deze zuidelijke regionen.

Jaren geleden kregen we ineens onverwacht bezoek uit het Noorden. Om ze toch enigszins gevoed weer naar het Noorden te laten terugkeren, werd de snackbar ingeschakeld. Ik kan me nog de verbijsterde blik van de snackbareigenaar herinneren, toen ik hem vroeg: ‘Heeft U eierballen?’ Ik heb nog heel wat diplomatieke gaven in de strijd moeten brengen om de man tot bedaren te brengen.
Duidelijk geen Noorderling….

Hierboven het beeld van het ‘peerd van ome Loeks’. Ik vind leuk om het verhaal achter zo’n beeld, achter het liedje te vinden.

Tijdens onze korte vakantie in Groningen vond ik de volgende versie. ‘Ome Loeks’  heette in het echte Lucas [Loeks] van Hemmen. Hij was naast eigenaar van café en stalhouderij ‘de Slingerij’ aan de A-weg in Groningen ook een bekend pikeur.

Een van zijn paarden, het beroemde renpaard Appelon, was onrustig en trapte naar de stalknecht. Van Hemmen ontzette zijn knecht door het paard met een riek terug te drijven. Het paard hield hier een op het oog onschuldige verwonding aan de neusvleugels aan over, maar werd toch ziek en overleed enkele dagen aan de koliek.

rondvaart groningen

Mijn eega en ik zijn net terug van een korte vakantie naar de stad Groningen. Meer dan de moeite waard om te bezoeken en dus een aanrader.

We hebben ook een rondvaart gemaakt door Groningen. Vooral leuk, omdat je dingen zo van een vaak verrassende kant ziet. Achter ons zat een opa met zijn kleinzoon. Die werd in sappig Gronings gewezen op allerlei bezienswaardigheden, zodat we naast een Nederlandse[Pia Dijkstra], Engelse en Duitse rondleiding ook nog een inheemse beschrijving van alles te horen kregen.

De man keek de hele boottocht naar mijn fototoestel en Flipvideocamera. Ook onze, Nederlandse, conversatie had zijn volle aandacht. Hij kon het klaarblijkelijk niet helemaal plaatsen, want bij het verlaten van de boot knikte hij ons vriendelijk toe en nam van ons afscheid met de woorden: ‘Guten Tag!!’  Vol trots over zo’n sprankelende conversatie gaf hij zijn kleinzoon een hand en stapte de kade op.

Tijdens de opening van het schooljaar heb ik erg genoten van Opera della Casa. Het is een gezelschap uit Groningen dat klassieke muziek ten gehore brengt. Maar dan met een knipoog, met humor.

Ze speelden heel erg in op de actualiteit van onze school en zelfs de ergste ‘klassieke-muziek-hater’ heeft zich uitstekend vermaakt.

Hieronder een reactie uit het gastenboek van ‘Opera della Casa’:

Ik kreeg een kritische opmerking naar aanleiding van de blog genaamd ‘Waterland’ [klik maar eens]. Ik zou de verkeerde foto van Appingedam gebruikt hebben. Die met de ‘hangende keukens’ was veel mooier. Ik ben altijd gevoelig voor kritiek, vooral omdat het bewijst dat deze blog gelezen wordt.

Ik wilde die bewuste foto gebruiken voor een nieuwe blog. Het verschijnsel ‘hangende keukens in Appingedam’ is misschien niet ??n van de wereldwonderen, maar het is wel opmerkelijk.

Volgens de overlevering zijn ze ontstaan, omdat er geen onroerend goed belasting over betaald hoefde te worden, aangezien ze boven het water hingen en niet op de grond gebouwd waren.

Een aardappelveld ergens op het Hogeland in Groningen.

De hele oogst mislukt. Weg een jaar werken. Weg investering. Onverzekerbaar vanwege het grote risico. Wrang, dat een paar kilometer verder alles bijna klaar staat om geoogst te worden.

‘Ondernemersrisico’ noemen ze dat. Maar voor een boer, die toch al werkt met krappe marges, is dit niet alleen een economische term, maar vooral een regelrechte ramp!

Mijn eega en ik zijn terug van een korte vakantie in Groningen. Wat me dit keer extra opviel: Groningen heeft veel met water.

Had me een 10 jaar geleden gevraagd naar mijn beelden bij Groningen, dan was er van alles gekomen: grote akkers, zeedijken, ruimte…… Maar geen water.

Nu weet ik wel beter. De stad Groningen kent grachten, maar ook Appingedam[zie foto onder] en andere steden. En ook het platteland kent heel veel watertjes, sluizen, sloten enzovoorts.