Al weer een jaartje ouder, maar nog steeds…..

Hierboven de top 10 van zoektermen, die mensen het afgelopen jaar intypten om vervolgens op mijn weblog terecht te komen.
Als je ‘opblaaspop’ en ‘Banging Bonita opblaaspop’ bij elkaar telt, is dat met ‘vakantie’ de grootste zoekterm samen goed voor bijna 25 %.
Ook de rest van de zoektermen geeft niet de indruk met een serieuze weblog van doen te hebben: ‘sexy afrikaanse meisjes’, ‘jodenfooi’ en ‘gapen’.
Alleen Coen Free geeft het een klein beetje cachet.

‘Daan Modderman’, vorig jaar de grootste zoekterm, is helemaal verdwenen uit de lijst.

Ik ben heel erg teleurgesteld. Heb zelfs even overwogen me op te geven voor het vreemdelingenlegioen of in te treden in een Tibetaans klooster. Vooral, toen ik me bedacht dat een aantal van de lezers van déze blog natuurlijk op zoek gaat wat ik over ‘Banging Bonita’ of ‘Sexy Afrikaanse meisjes’ heb geschreven, waardoor de score straks nog hóger uitvalt…..

Het lijkt wel een plaag op de t.v. tegenwoordig. Allemaal aan de zgn. ‘Nerd bril’. Geen eigen persoonlijkheid meer door zoiets als het montuur van de bril, maar gewoon iedereen aan het cliché!!!

Mijn oudste broer en ik zaten allebei op het kerkkoor. We moesten boven bij het orgel zingen. Als er niet gezongen werd, zaten we geknield aan de balustrade. Met een prachtig uitzicht op de hoofden van de beminde gelovigen.

Ik weet niet wie op het idee kwam Anton Berns of ik, maar we ontdekten opeens dat de kale hoofden onder ons een prachtig mikpunt waren. Zonder dat de dirigent het zag, probeerden we op de kale hoofden te mikken.
Het was een prachtig gezicht mensen vol devotie ineens naar het hoofd te zien grijpen. Verbaasd kijkend, dat het regende in de kerk. Overmand door het succes begonnen ook andere koorzangertjes zich met het spel te bemoeien.
Mijn vader had een kaal hoofd. Hij kreeg ook een voltreffer te verwerken. Maar in tegenstelling tot de andere gelovigen, had hij meteen de oorzaak door.

Hij stond op, sloeg nog een kruis en liep de kerk uit. Toen hij de trap naar het koorgedeelte nam, voelde ik al nattigheid.
Zonder een woord te zeggen liep hij op mij en mijn broer af. Hij gaf mij en mijn broer [die niets gedaan had...] een klinkende oorvijg, knikte naar de dirigent, liep weer naar de kerk en nam zijn plaats in, als of er niets gebeurd was…..

Zicht vanuit een terrasje in Maastricht. De dames aan de overkant waren druk bezig. Enige observatie van mijn kant leerde, dat zij ons bezoekers van het terras in het geniep aan het tekenen waren. Waarschijnlijk voor een of andere tekenopleiding.
Ik heb stiekem wraak genomen door de dames te fotograferen. Lekker Puh….!!!

Ik heb een nieuw fotostoestel[foto boven is een probeersel ermee]. Mijn eega verbond aan de aanschaf van dit pronkstuk wel één voorwaarde: een tweetal ‘verouderde’[?] exemplaren moesten wel via Marktplaats verkocht worden.

Ik heb tot nu toe met Marktplaats alleen maar positieve ervaringen gehad. Maar bij deze blijkbaar ‘gewilde’ artikelen komt het slechtste in de mensheid boven.
Biedingen zonder reactie, als je akkoord ging. Of echt niet realistische biedingen [boven de nieuwprijs]. Het bontst maakte iemand uit België het. Die vroeg of ik het toestel naar een adres in Nigeria wilde sturen[verzendkosten hoger dan het bod...]
Het vergde een hele administratie en correspondentie. Administratie om de grappenmakers te verwijderen, zodat serieuze bieders ook geïnteresseerd bleven. Correspondentie om tot redelijke afspraken te komen.
Een van mijn ‘grappenmaker-bieders’ is zelfs als deelnemer door Marktplaats verwijderd.

Uiteindelijk zijn de toestellen aan enthousiaste kopers verkocht tegen een redelijke prijs. En ik heb mijn droomtoestel gekregen. En enig inzicht in de verkniptheid van sommige medemensen.

Dit weekend werd de dijk bij ons huis voor een groot deel van de dag in beslag genomen door enthousiaste deelnemers aan de dijkenloop. Gisteren wielrenners, vanochtend skeeleraars en vanmiddag hardlopers.
Mensen die vol enthousiasme regen en warmte trotseren in zich uit de naad werken voor een medaille of een lintje. Ik mag daar graag vol bewondering naar kijken.

De loper hierboven had zo zijn eigen interpretatie van ‘dijkenloop’ en uit de naad werken. Iets voorbij ons huis werkte hij zich uit de naad om iets bruins op de dijk te laten lopen. Zie foto hieronder. Of hij hiervoor een lintje heeft gekregen, ik betwijfel het. Maar dat hij opgelucht en vol energie zijn weg vervolgde, dat was te zien.

Soms is een tekst bij een foto overbodig, maar in dit geval denk ik niet,
Ik heb altijd gedacht dat bovenburen ‘boven’ woonden, maar in Winschoten schijnen bovenburen links en rechts van je te wonen.

Het kan natuurlijk te maken hebben met de enorme ruimte, waar men in Groningen de beschikking over heeft. Dat men het een beetje van de zotte vindt om bij zoveel beschikbare meters, mensen nog boven te zetten.

Het heeft denk ik meer te maken met het uitgangspunt van veel Noorderlingen om alles ‘ruim’ te zien.

Of toch de aard van de Groningers om niet uit de hoogte te doen?

De politie in het Duitse Meppen, net over de grens bij Emmen, keek vreemd op bij het nakijken van de beelden van een flitspaal.
In plaats van de gebruikelijke auto’s zag men een wit paard in volle draf rennen door de avondspits in de hoofdstraat.
De schimmel was losgebroken uit een groep en op hol geslagen. Het paard was echter niet sneller dan toegestaan.
De flitspaal was afgegaan, omdat een verbaasde automobilist door rood was gereden. Het paard kon enkele kilometers verderop worden gevangen, meldden Duitse media vrijdag.

Bron: nu.nl

Meestal gingen we zomers wel op vakantie, meestal naar Duitsland. Mijn vader combineerde dan het zakelijke[fabrieken die hij in Nederland vertegenwoordigde] met het aangename[vakantie].
Er was ook een jaar, waarin het financieel wat minder was gegaan, dat we thuis bleven, maar ‘dachtochtjes’ gingen maken. Op een daarvan mocht ik een vriendje van de lagere school, Hans Go, meenemen. De dagtoch ging naar Giethoorn.

Op de heenweg hadden we al pech met de auto, een lekkende radiateur. De auto moest aan de kant, omdat de koelvloeistof temperatuur snel opliep. Mijn vader draaide met een handdoek de dop open en een enorme stoomwolk ontsnapte. Volgens mij heeft de wegenwacht het euvel na een uur wachten verholpen.
Verlaat aangekomen in Giethoorm had mijn vader bedacht dat we Giethoorn vanaf het water het best konden bekijken. Mijn moeder had het niet zo op het water en wees de een na de andere boot als te klein en daardoor te gevaarlijk af. Uiteindelijk ging ze overstag bij een grote platte boot, waar wel 20 man op konden. De schipper probeerde van alles om ons in een kleinere boot te krijgen, maar mijn moeder was onverbiddellijk: Die boot of geen boot.

Midden op het Gieterse Meer weigerde de motor van ons vliegdekschip verdere dienst. We dobberden hulpeloos op het water, voorbijgevaren door allerlei andere toeristen in kleinere bootjes. Onze schipper legde ieder keer aan collega-schippers uit wat de oorzaak van deze scheepsramp was:’He is mie in de achteroet schott’n en noo kan ik ‘m nich weer in de vooroet krieg’n.’
Uiteindelijk werden we door een bootje op sleeptouw genomen naar de kant. De rest van de tocht werd al punterend volbracht. Ook hier riep onze schipper om de haverklap naar verbaasde inwoners van Giethoorn:’He is mie in de achteroet schott’n en noo kan ik ‘m nich weer in de vooroet krieg’n.’

Zo’n tweeëneenhalf uur later meerden we aan. Mijn moeder haalde opgelucht adem, mijn vader dacht aan de reparatiekosten van de radiateur en wij verheugden ons op de broodjes met gebakken ei, die in de auto waren achtergebleven.

Op een ‘marktplaatsachtige’ site van de Britse overheid staat dit bootje te koop. Als je goed kijkt, zie je alle kenmerken van een online webshop, inclusief ‘dit aan mijn boodschappenmandje toevoegen’

Voor wie oprecht geïnteresseerd is: de advertentie staat hier.

Wel voor 13 juni bieden!!!

Iedereen heeft wel eens dat gevoel: ik wou dat ik op een onbewoond eiland zat. Niemand om me heen. Geen gezeur, geen lawaai. Alleen rust.

Dit is je kans: Navassa.

Navassa (Frans: La Navase of Navasse, Kreyòl: Lanavaz) is een onbewoond eiland in de Caribische Zee, ongeveer op een kwart van de route van Haïti naar Jamaica. Navassa is 3 kilometer lang en 2 kilometer breed. Het eiland heeft een oppervlakte van 5,2 km². Het wordt omgeven door riffen. Het hoogste punt ligt op 77 meter boven de zeespiegel. De natuur op Navassa zelf en in de zeeën eromheen is uniek en bijna ongerept.
De status van het eiland is omstreden: het wordt zowel geclaimd door de Verenigde Staten als door Haïti, en zelfs op persoonlijke titel door een avonturier met de naam Bill Warren.

Bron Wikipedia

Dit is wat je nu noemt logica. Maar op de een of andere manier moet dit opschrift toch op een deur bij mij op het werk staan.

Heeft iemand soms toch zijn neus gestoten? Of zijn arm uit de kom getrokken om naar binnen te komen? Verdwaald, omdat hij de deur niet kon vinden? Wilde iemand met de deur in huis vallen? Is er gezegd: ‘Mijn deur staat altijd voor je open?’

De deur was trouwens dicht.

Echt gebeurd. Ik kocht een artikel. Prijs € 4,25. Ik gaf een biljet van €5. Vroeg toen: ‘Zal ik er 25 cent bij doen?’
De verkoper keek me verbluft aan. Schudde toen zijn hoofd en zei:’Nee doe maar niet. Da’s me veel te ingewikkeld.’

Een wat negatief oordeel over twitter. Zelfs een oproep om dit overal op muren kenbaar te maken. Nee, overduidelijk geen enthousiaste twitteraar.
Ik vraag me dan af waarom. Ik zit zelf al meer dan een jaartje op Twitter. Heb er soms positieve, soms wat minder positieve ervaringen mee.
Maar zo’n bittere reactie op een muur in Arnhem……

Misschien is de relatie wel beëindigd via een tweet en wist de hele wereld daar meteen van. Of is de vriendin verslaafd aan twitter en zet alles wat haar overkomt op twitter, inclusief details over hem. Misschien is er via twitter een verschrikkelijke roddel over hem naar buiten gekomen. Misschien een gerucht, dat hij maar niet kan ontzenuwen.

Het geeft in ieder geval wel de kracht van het medium weer: Iemand raakt van Twitter zo gefrustreerd, dat hij zo’n bitter kunstwerk aan de wereld toevertrouwt.
En die boodschap staat sinds gisteren, helaas voor hem, ook op Twitter. Want ik heb er natuurlijk een tweet van gemaakt.

Mijn 60 verjaardag is niet onopgemerkt voorbijgegaan.

Het meest opvallende kado kwam uit Duitsland. Een groot pak werd door TNT afgeleverd.
In plaats van een kadobon een kado in natura: een flinke zooi flessen!!

Ik veroorzaakte daardoor bij de emballagekassa van AH een heuse file!!!

Dit was het toepasselijke toetje in het ‘Veerhuis’ in Wamel!!

De trainer zei nog zo: ‘Druk zetten!!’

Ik was vroeger geen beste eter. Lustte veel niet. Mijn vader ergerder zich daar zichtbaar aan. Meer dan eens zat ik met lange tanden achter een bord met spruitjes of zoiets, terwijl mijn broers allang buiten aan het spelen waren.

Op een moment meende ik mijn vaders zwakke plek ontdekt te hebben. We aten alleen pannenkoeken, als hij er niet was. Daardoor begon ik te vermoeden, dat mijn vader geen liefhebber van pannenkoeken was. Toen er aan tafel weer een conclict ontstond over iet wat ik niet wilde eten, flapte ik er uit: ‘Maar jij lust geen pannenkoeken!!!’ Er viel een stilte aan tafel. Onder andere door het gebruik van ‘jij’, maar ook omdat men in afwachting was van ‘pedagogisch ingrijpen’.
Mijn vader legde zijn bestek neer, at rustig zijn mond leeg. Keek me doordringend aan en zei: ‘Aanstaande zaterdag gaan we met zijn allen uit eten. Mama en je broers mogen kiezen wat ze willen eten, maar jij en ik eten pannenkoeken.’

De zaterdag erop gingen we daadwerkelijk uit eten. Voor de kenners ‘Oud Reemst’ bij Arnhem. Mijn broers bestelden heerlijke biefstukken met friet, appelmoes en mayonaise. Mijn vader en ik pannenkoeken. Mijn vader at zwijgend. Toen de eerste pannenkoek op was, bestelde mijn vader er nog een voor ons. Ogenschijnlijk met smaak at hij door. Daarna werd een derde pannenkoek besteld. Toen mijn vader de vierde dreigde te gaan bestellen, protesteerde ik: ‘Ik hoef niet meer!!’ Mijn vader bestelde voor hemzelf nog een vierde pannenkoek en at die op. Terwijl hij zijn mond afveegde met het servet, keek hij mij doordringend aan: ‘Zeg nooit meer, dat ik iets niet lust….’

“Ik ben op zoek naar flikken’, meldde ik bij het meisje van AH, dat vakken bij het snoep aan het vullen was. Ze keek me geschrokken aan. ‘Ik bedoel flikken van Droste.’ Ze schudde haar hoofd: ‘Nee, die hebben we niet. Flikken?’ Ze sprak het uit alsof het gif was. ‘Nou ik kijk hier nog maar even verder. Ik weet zeker, dat ze er zijn.’ Even later had ik ze gevonden. ‘Kijk: flikken’, zei ik trots. ‘O, pastilles’, zei ze glimlachend.

Een opname met prachtig tegenlicht. Geleerd op een fotoworkshop buiten. Met een speciale techniek. Je houdt de foto aan de onderkant van je object tegen het zonlicht in. Je krijgt dan de meest waanzinnige effecten.
Dit effect had de cursusleider zeker niet bedoeld. Er is wel een heel vreemd vogeltje op het beeld verschenen, nl. de fotograaf zelf.