Ik verslind op dit moment de biografie van Steve Jobs, de ziel van Apple. Het is het levensverhaal van een bijzonder mens, een genie. Moeilijk in de omgang, vaak lomp. Onberekenbaar. Egoïstisch. Autistische trekjes.
Niet iemand die ik graag als baas of collega zou willen hebben….

Maar ook iemand van uitdagingen. Enthousiast. Gedreven. Verder kijken dan de horizon. Perfectionistisch.

Al deze eigenschappen, positief en negatief, hebben er waarschijnlijk voor gezorgd, dat Apple vernieuwend is. Producten op de markt zet die er toe doen!!

De reclamespot hierboven geeft een beetje de geest weer van Steve Jobs en van het bedrijf. Durf buiten de begane paden te gaan, denk anders.
Het kan verbluffende resultaten hebben, maar of je omgeving er altijd blij mee is…

Het lijkt wel een plaag op de t.v. tegenwoordig. Allemaal aan de zgn. ‘Nerd bril’. Geen eigen persoonlijkheid meer door zoiets als het montuur van de bril, maar gewoon iedereen aan het cliché!!!

Zicht vanuit een terrasje in Maastricht. De dames aan de overkant waren druk bezig. Enige observatie van mijn kant leerde, dat zij ons bezoekers van het terras in het geniep aan het tekenen waren. Waarschijnlijk voor een of andere tekenopleiding.
Ik heb stiekem wraak genomen door de dames te fotograferen. Lekker Puh….!!!

Mijn schoonvader is een echte paardenliefhebber. Ik interesseer me vooral voor hoe mensen zich gedragen.
Ik denk dat onze interesses zich in bovenstaande video samenvoegen. Het paard dat feilloos leiderschap [h]erkent. Maar ook het paard dat onmiddellijk ‘schijn-leiderschap’ onderkent en daar onmiddellijk op reageert.

12 september is het 100 jaar geleden, dat deze vrouw, mijn moeder, werd geboren.
Mijn vader was een heel intelligent en ontwikkeld man. Die trad graag op de voorgrond. Mijn moeder was ook best intelligent, maar liet míjn vader schitteren.
Ze was vaak op de achtergrond bezig om alles op rolletjes te laten verlopen. Ze schuurde de scherpe kantjes van mijn vader onopvallend weg.
Ze genoot, wanneer het in huis ‘gezellig’ was: lekker eten, een ontspannen sfeer, lachen en ….spelletjes. Eigenlijk was ze een bourgondisch type. Ze kon goed koken en deed ook haar best om er iedere keer iets bijzonders van te maken.

Later, toen mijn vader overleden was, trad ze wat meer op de voorgrond. Nog steeds een echt sfeermens. Als die er niet was, creëerde ze hem. Ze kon intens genieten van kleine en soms grote dingen. Tot vlak voor haar dood.

12 september 2011 gedenken mijn broer en ik haar leven. Dat zal gaan zoals zij het graag had: aan een goed gedekte tafel, met een overvloed aan heerlijke gerechten. Een glas, een lach en heel veel dierbare herinneringen……

Een prachtig lied van Karin Bloemen over lef om je eigen weg te blijven gaan. Je hart, je gevoel en je gezond verstand te volgen.
Een zin die me bij blijft:’Reik niet naar de hemel, maar haal hem naar je toe…’

Zelf mijn blog kan ik via een zgn. App schrijven.
Dit soort AppStore (applicaties) zijn in ruime mate voorhanden.

Na een paar dagen gebruik weet ik al zeker: die gaat niet meer terug!!

deze blogpost natuurlijk via iPad

Deze film heeft twaalf oscarnominaties gekregen. Het gaat over de vader van koningin Elisabeth van Engeland, die zijn handicap [stotteren] leert overwinnen. En daardoor bij het begin van de oorlog zijn volk kan toespreken.

Indrukwekkende film, een intrigerend verhaal.

Mijn eega ligt even in het ziekenuis.
Voor het ziekenhuis staat dit object.
Het is een olifantje opgebouwd uit kleine lampjes die branden. Voor elke gift van € 5 aan het fonds van de afdeling kinderoncologie van het ziekenhuis brandt één lampje.
Ik hoop dat er nog veel meer lichtjes gaan branden…….

Een wat negatief oordeel over twitter. Zelfs een oproep om dit overal op muren kenbaar te maken. Nee, overduidelijk geen enthousiaste twitteraar.
Ik vraag me dan af waarom. Ik zit zelf al meer dan een jaartje op Twitter. Heb er soms positieve, soms wat minder positieve ervaringen mee.
Maar zo’n bittere reactie op een muur in Arnhem……

Misschien is de relatie wel beëindigd via een tweet en wist de hele wereld daar meteen van. Of is de vriendin verslaafd aan twitter en zet alles wat haar overkomt op twitter, inclusief details over hem. Misschien is er via twitter een verschrikkelijke roddel over hem naar buiten gekomen. Misschien een gerucht, dat hij maar niet kan ontzenuwen.

Het geeft in ieder geval wel de kracht van het medium weer: Iemand raakt van Twitter zo gefrustreerd, dat hij zo’n bitter kunstwerk aan de wereld toevertrouwt.
En die boodschap staat sinds gisteren, helaas voor hem, ook op Twitter. Want ik heb er natuurlijk een tweet van gemaakt.

Het is een ouderwetse kapper. De inrichting van zijn zaak heeft volgens mij de laatste 30 jaar geen noemenswaardige wijziging ondergaan. Hij trouwens ook niet, Hij is net als ik alleen wat grijzer en ouder geworden.
Antoine/Ton weet precies hoe ik mijn haar wil hebben. Tot op de millimeter wordt er weer in fatsoen gebracht. En tijdens die knipbeurt nemen we de wereld door sport, politiek, omgeving, vroeger……..
En na een kwartier stap je weer op. Het gevoel dat je uiterlijk en innerlijk weer een beetje op orde bent.
En dat was de bedoeling.

Ik kreeg de link naar dit filmpje van mijn collega Karin Hendrich.
Ik vind het geweldig. Om verschillende redenen. Deze meneer op leeftijd geniet met volle teugen van zijn computer op MS-dos met WP5.1. Hij wil er geen afstand van doen: het is een betrouwbare vriend.
Nog verbazingwekkender vind ik, dat de man een overstap vanvan het stenen tijdperk van de computer naar de geavanceerde I-pad moeiteloos maakt. Wat een flexibele geest!!!

Ik maak een diepe buiging voor meneer Strubbe.

Let op de tekst van het eerste couplet. Die is zo aktueel, het antwoord trouwens ook.

Wat mij betreft een van de meest geslaagde SIRE-spotjes. Hij stelt op een grappige, maar wel confronterende manier soms verloren gegane omgangsvormen aan de orde.
Het heeft voor mij veel effect dan het gezever over normen en waarden, waarmee sommige politici ons om de oren willen slaan.
Ook ik ervaar het soms. Bijvoorbeeld als een nogal gevaarlijk uitziende leerling van onze school de deur voor me openhoudt, als ik met een zware tas naar binnen ga.

Ze bestaan dus echt nog. Laten we er zuinig op zijn!!

De kaft van een voorleesboekje over autisme. Met behulp van eenvoudige, begrijpelijke tekst en tekeningen wordt aan kleine kinderen uitgelegd wat autisme is. En daardoor ook autistisch gedrag verklaard van b.v. broertje of zusje.
Het boekje is uitgegegeven bij Graviant in Doetinchem

Ik heb dit boekje met extra bijzondere belangstelling, maar ook extra kritisch gelezen, omdat een van de auteurs mijn schoondochter is…

Er stond een advertentie op Marktplaats. Met een artikel dat ons wel wel wat leek. In Nederweerd. Dat bleek in Limburg te liggen. Afspraak gemaakt om het ding te komen bekijken.

Mijn eega en ik dus naar Limburg. De reis verliep voorspoedig en dus stonden we een half uur voor het afgesproken tijdstip bij de mensen op de stoep. Niemand thuis!
Aan de overkant ging een deur open. ‘Komen jullie uit Alphen??’ Wij verbaasd. Kon je dat zien? ‘De buurvrouw had het er gisteren over. Ze moet tot 3 uur werken. Kom maar bij ons binnen om zo lang te wachten.’ We aarzelden. Ze drong aan. We capituleerden tenslotte. Werden enorm gastvrij ontvangen met limonade. Koek erbij? De buurvrouw werd gebeld. Ze was onderweg. Nog een keer limonade? Of een appel?
De buurvrouw kwam. De koop werd gesloten. We namen afscheid en bedankten. Nee we mochten nog niet weg. We kregen een zak met appels mee voor onderweg.

Beduusd over zoveel gastvrijheid reden we de straat uit….

Vorige week had ik een gezellige avond met een aantal voor mij belangrijke mensen van de club, waar ik leiding aan mag geven.

Ik kreeg een alleraardigst kadootje ‘De manager en de zeven dwergen’. Een klein boekje met leuke uitspraken en verhalen rond managers. De naam dwergen sloeg zeker niet op mijn gasten. Want voor mij zijn dat kanjers, waar ik een heel jaar op kan steunen!!

U kent waarschijnlijk Frans Duits niet. Ik tot voor kort ook niet. Een week geleden dacht ik ook nog, dat het een uitgave van een woordenboek was.

Maar sinds het bedrijfsuitje heb ik hem leren kennen.

Frans Duits is een Tielse zanger met een repertoire dat lijkt op dat van Frans Bauer en André Hazes.

Zijn teksten zijn gemakkelijk te onthouden en ook de melodielijn is van een eenvoud, dat iedereen die kan volgen. Op de terugweg van ons uitje werd zijn nieuwste CD gedraaid. Een enorme sfeer in de bus!!

Na een half uur waren we thuis. Gelukkig, want meer Frans Duits kon ik niet aan. Vervelend alleen, dat dagen naderhand zijn muziek nog steeds in mijn hoofd zat.

Het is weer zo ver: politici voeren campagne!! Dit keer voor de europese verkiezingen.  In het Frans betekent  het woord ‘campagne’: platteland. En dat is precies wat de politici doen: ze gaan de boer op! Ze zien weer echte mensen!

Ik volg via twitter verschillend politici. Mij valt op hoeveel plezier ze hebben bij het campagne voeren. Mijn broer is een plaatselijke hotemetoot bij de VVD en via hem heb ik ook eens een campagnedag van een aantal Tweede Kamerleden mogen volgen. Ook daar viel me het plezier en het enthousiasme op. Het was bijna een uitgelaten stemming zoals vroeger bij een schoolreisje.

Het is jammer, dat ze zich straks weer allemaal  opsluiten in Den Haag of Brussel. Contact met de achterban is zo belangrijk. Het is zo belangrijk te weten wat er echt leeft bij de bevolking en dat mee te nemen bij je beslissingen.

Leuke column met muziek. Maakt U zich geen zorgen. Ik laat me niet opsluiten in Brussel.

Wim van de Camp, lijsttrekker CDA

Ik heb in het verleden als eens een blog aan zijn voetschilderkunst gewijd. Op you tube circuleert een filmpje, waarin hij aan het schilderen is. Ik zet het hier onder, als voorbeeld van zijn doorzettingsvermogen en moed de laatste jaren.

We hebben een korte vakantie gehad: Drenthe, Groningen, Twente!! Ik zal er de komende tijd vast nog wel op terugkomen.

Belangrijk doel in Twente was een ontmoeting met twee tantes van 86 jaar, de laatst overgebleven zus en schoonzus van mijn moeder. Het waren enorm gezellige, maar ook intensieve ontmoetingen.

Het was een echte reis naar het verleden, soms met details, die mij nog onbekend waren. We hebben gelachen, soms even niet….  Maar iedere keer weer dat moment van herkenning bij mij en bij mijn tantes.  Soms herkende ik in een klein gebaar of een bepaalde uitdrukking  weer mijn moeder. En dat ontroerde…

LUNTEREN (ANP) – Hbo’ers kunnen ‘in uitzonderlijke gevallen’ het ambt van predikant in de Protestantste Kerk in Nederland (PKN) uitoefenen. Het kerkbestuur ging vrijdag tijdens een vergadering in Lunteren akkoord met een voorstel over de hbo-dominee.