Van de week een indrukwekkende documentaire over pesten op school, helaas gelijktijdig met een lijsttrekkersdebat en een oefenwedstijd van het Nederlands elftal. Maar weinig zullen hem helaas dus hebben gezien.
Daarom hier nog eens te zien. Ik hoop dat veel mensen het geduld opbrengen hem uit te zien.

Mijn nieuwste aanwinst. Een E-reader. Een schermpje waarop je boeken kunt lezen. De harde schijf biedt ruimte voor zo’n 300 boeken. Die boeken kun je via internet downloaden. Je kunt de boeken trouwens ook via computer of laptop lezen. Tot zover de technische gegevens.

Ik vind het een geweldige uitvinding. Het bespaart honderden kilo’s papier, het transport van drukker naar boekwinkel, en thuis flink wat ruimte.
Daarnaast is het handig. Ik kan vanuit huis de leukste boeken bestellen en ik heb ze meteen in huis. Ik heb mijn hele boekenkast in mijn binnenzak en kan op elk moment, wanneer ik dat wil, lezen.

Maar ook voor school kan het een geweldige uitvinding zijn. Geen gesjouw meer met loodzware boekentassen. Geen smoezen meer, dat je je boek bent vergeten. Geen gedoe meer met boeken bestellen via boekenhuizen en weer inleveren. Nee: met één druk op de knop je boekenlijst samenstellen en binnenhalen.

Ook de bibliotheek krijgt straks een heel andere functie. Niet meer door regen en sneeuw naar de bieb om boeken uit te zoeken. Geen teleurstelling meer, dat jouw boek net is uitgeleend. Nee vanuit huis je boeken bekijken, binnenhalen en lezen.

In tegenstelling tot de muziekindustrie die het helemaal heeft laten liggen met downloaden van muziek, hebben de uitgeverijen op tijd geanticipeerd op nieuwe ontwikkelingen.
Toch nog even wat kritiek:

Ik kwam op een nieuwe school. Had op de oude school nog geen Engels en Duits gehad. Werd in de derde klas geplaatst op voorwaarde, dat ik binnen drie maanden mee kon draaien.Vooral mijn uitspraak van het Engels was allerbelabberdst. Ik viel vooral over woorden als ‘Worcester’ en ‘Leicester’. Dat leidde in het begin tot grote hilariteit in de klas.

De leraar Engels, een pedagoog van de allerkoudste grond, zag mij als een figuur, waarover je kon lachen. Iedere keer als ik de beurt van hem kreeg werd dat vooraf gegaan door een opmerking als: ‘Jongens, nou gaan we lachen!! Op de Weegh lezen!!’

Ik begon met enen en tweeën voor overhoringen en proefwerken voor Duits en Engels. Na anderhalve maand werden het drieën en vieren, na twee maand de eerste vijfjes. Mijn eerste vijf voor Duits werd onder applaus van mijn klasgenoten veranderd in een zes vanwege de uitzonderlijke prestatie. De eerste vijf voor Engels kreeg als commentaar ‘toevalstreffer’ en ‘a long way to go’. Na drie maanden stond ik een vijfeneenhalf gemiddeld voor Duits en een vijf voor Engels, wat op zich al een prestatie was gezien de enen en tweeën van het begin. Onder druk van de leraar Engels en onder verzet van de leraar Duits werd ik onverbiddelijk teruggezet.

Ik kwam in een klas terecht met allemaal leerlingen die waren blijven zitten of die net als ik waren teruggezet. Voorwaar, een geweldige club. De schrik van bijna elke docent. Ik had de tijd van mijn leven, vooral toen we het jaar daarop mijn eerste leraar Engels terugkregen.  Al mijn verstopte frustratie over zijn behandeling voordien, waren voldoende voedingsbodem om bij hem vreselijk te gaan zitten klieren. En met succes. Hij bleek geen enkele orde te kunnen houden!!!

Ik hoop dat je de tijd kunt nemen 10 minuten te kijken!!

Vandaag moest ik voor een bijeenkomst met collega’s uit den lande op het ROC Nijmegen zijn. Het was een fijne bijeenkomst. Naast inhoudelijke gedachtewisselingen over bijvoorbeeld veiligheid op school hadden we ook volop gelegenheid het nieuwe gebouw te bekijken.

Gelegen op een toplocatie midden in de stad naast het station. Een pracht gebouw voorzien van allerlei technische snufjes. Al aardig voorbereid op het nieuwe leren. Alle reden om een beetje jaloers te zijn.

Eerlijk gezegd was ik dat ook. Maar gaandeweg kwam ik ook wel tot de conclusie dat wij als klein ROC misschien wel een wat andere doelgroep aanboren vergeleken met onze grote, mooie broer in Nijmegen. Wij zijn een kleine school, waar iederen gekend en bekend is. Waar het vertrouwd lijkt. Ook wij gaan onze school opknappen: een moderne aula, draadloos netwerk, laptops voor leerlingen en leerkrachten etc.. En vooral vertrouwd en klein.

Het verschil tussen een Mercedes en een Volkswagen Polo. Een driesterren restaurant of een eetcaf?. Als ze goed zijn, hebben ze allebei klanten.

Willem Karssenberg maakte er in zijn blog al gewag van. Het boek van de bekende trendwatcher Adjiedj Bakas ‘Megatrends Nederland’ was aan een nieuwe uitgave toe. Er is een hoofdstuk aan toegevoegd, n.l. Onderwijs in 2020. Dit hoofdstuk is geschreven door Coen Free, voorzitter CvB Koning Willem 1-college, directeur school voor de Toekomst, voorzitter Consortium voor Innovatie etc.

Ik heb het boek nog niet uit, maar wel het nieuwe hoofdstuk. Vlot geschreven, raak getypeerd. Het raakt me, het inspireert. Het is net of je even over de muur van de nabije toekomst heen mag kijken.

E?n zin blijft heel lang hangen, omdat hij de kern van het onderwijs raakt:

?Hopelijk slagen we erin een onderwijssysteem te bouwen dat gebruik maakt van de grote mogelijkheden van de eenentwintigste eeuw. Want we moeten leerlingen voorbereiden op hun toekomst en niet op ons verleden”