Mijn eega attendeerde me er op, dat er ook een nederlandse versie bestond van de ‘think different’-clip, die ik in de vorige blogpost liet zien. Die van DWDD [De Wereld Draait Door].
Leuk om te zien, wat er voor onafhankelijke Nederlandse Geesten zijn geweest, die buiten de platgetreden paden durfden te gaan. Soms voorspelbaar, soms verrassend.

Al kijkend kreeg is het idee om een ‘Antoine- think different’-clip te maken. Ik ben nog aan het denken, dus die houden jullie misschien te goed.

Ik verslind op dit moment de biografie van Steve Jobs, de ziel van Apple. Het is het levensverhaal van een bijzonder mens, een genie. Moeilijk in de omgang, vaak lomp. Onberekenbaar. Egoïstisch. Autistische trekjes.
Niet iemand die ik graag als baas of collega zou willen hebben….

Maar ook iemand van uitdagingen. Enthousiast. Gedreven. Verder kijken dan de horizon. Perfectionistisch.

Al deze eigenschappen, positief en negatief, hebben er waarschijnlijk voor gezorgd, dat Apple vernieuwend is. Producten op de markt zet die er toe doen!!

De reclamespot hierboven geeft een beetje de geest weer van Steve Jobs en van het bedrijf. Durf buiten de begane paden te gaan, denk anders.
Het kan verbluffende resultaten hebben, maar of je omgeving er altijd blij mee is…

We waren weer eens aan zee.
De zee heeft me altijd gefascineerd net als veel andere mensen. Waarom?

De zee geeft je een gevoel van eindeloosheid. Alsof je aan het begin staat van een heel grote reis.
Maar ook een gevoel van nietigheid. Wat ben jij, kleine mens, nietig in die mix van wind, golfslag en ruimte?
Tijdloosheid. De zee heeft iets van eewigheidswaarde. Altijd die golven die op het strand aanrollen en zich weer terug trekken. Eeuwenlang. Wat is het leven van een mens klein vergeleken met die eeuwen, waarop de zee al op de kust aanrolt.

De zee zet je aan om na te denken. Over je zelf en de plek die je inneemt in de wereld. En dat kan het best op een plek, waar je je klein en nietig voelt….

12 september is het 100 jaar geleden, dat deze vrouw, mijn moeder, werd geboren.
Mijn vader was een heel intelligent en ontwikkeld man. Die trad graag op de voorgrond. Mijn moeder was ook best intelligent, maar liet míjn vader schitteren.
Ze was vaak op de achtergrond bezig om alles op rolletjes te laten verlopen. Ze schuurde de scherpe kantjes van mijn vader onopvallend weg.
Ze genoot, wanneer het in huis ‘gezellig’ was: lekker eten, een ontspannen sfeer, lachen en ….spelletjes. Eigenlijk was ze een bourgondisch type. Ze kon goed koken en deed ook haar best om er iedere keer iets bijzonders van te maken.

Later, toen mijn vader overleden was, trad ze wat meer op de voorgrond. Nog steeds een echt sfeermens. Als die er niet was, creëerde ze hem. Ze kon intens genieten van kleine en soms grote dingen. Tot vlak voor haar dood.

12 september 2011 gedenken mijn broer en ik haar leven. Dat zal gaan zoals zij het graag had: aan een goed gedekte tafel, met een overvloed aan heerlijke gerechten. Een glas, een lach en heel veel dierbare herinneringen……

Gelukkig zijn er banken, die weten waar het eigenlijk om gaat in deze onrustige tijd, getuige deze commercial. Geld is er niet alleen voor de winst. Het is er ook om goede dingen mee te doen.
Alleen hoop ik, dat ze het in deze moeilijke financiële tijden ook in de praktijk brengen.

Soms wil je gewoon even lekker niets. Weg van de wereld, weg van de drukte.
Lekker alleen tot jezelf komen.
Dit lijkt me de ideale plek ervoor: ver van de bewoonde wereld, niemand dichtbij. Het ruisen van de wind, in de verte vogels……

En dat ‘Verboden Toegang’ geldt alleen voor de rest van de wereld, niet voor mij

Op deze boerderij heeft namelijk een kunstenaarsechtpaar gewoond: Karl en Els Pelgrom. Karl was beeldhouwer en Els schrijfster. Ze zijn naar Finsterwolde gehaald door de eigenaar van de boerderij Albert Waalkens.
Deze ‘hereboer’ begon in de jaren 60 een galerie, waar hij vooral werk van experimentele kunstenaars ten toon stelde.
Finsterwolde werd hierdoor een trekpleister voor jonge kunstenaars in de Randstad.

Zo organiseerde Waalkens samen met Karl Pelgrom ‘beelden in Finsterwolde’: beelden van 10 kunstenaars werden langs de openbare weg in Finsterwolde geëxposeerd. Deze expositie was de opmaat tot ‘Beeld en Route’ in 1967, een tentoonstelling langs de openbare weg van 200 beelden van 63 kunstenaars welke zich uitstrekte van de stad Groningen tot het oosten van de provincie Groningen.

‘Galerie Waalkens’ bestaat nog steeds in Finsterwolde en midden in de polder is ‘Galerie de Groninger Kroon’

Leuk, dat een plaats die bij de meesten alleen maar bekend is als broedplaats van communisme, strijd tussen hereboeren en grote sociale tegenstellingen, toch ook een zaadje gezaaid is van kunst en cultuur.

Wat een wijsheid op een etiket van een fles wijn.
Als iedereen nu eens deze wijze raad ter harte nam, dan was de afdronk perfect.

Morgen dan maar meer genieten……?

De veerstoep aan de Waal bij Tiel.
Voor het eerst dit jaar weer op de fiets naar mijn werk, net zoals vorig jaar zoveel keer.

Heel wat mensen die net als ik staan te wachten herken ik en zij mij.
De mevrouw van Jeugdzorg, de man in pak zonder fiets omdat hij aan de overkant opgehaald wordt. De scholieren. We knikken naar elkaar.

En net als vorig jaar komt het meisje met het lange haar op het allerlaatste moment aanracen. Ik vraag me af of haar vriendje nog aan de overkant op haar staat te wachten. En ja hoor….. hij staat er.
En ze omhelzen elkaar of ze elkaar ook bijna een half jaar niet gezien hebben.

Iedereen heeft wel eens dat gevoel: ik wou dat ik op een onbewoond eiland zat. Niemand om me heen. Geen gezeur, geen lawaai. Alleen rust.

Dit is je kans: Navassa.

Navassa (Frans: La Navase of Navasse, Kreyòl: Lanavaz) is een onbewoond eiland in de Caribische Zee, ongeveer op een kwart van de route van Haïti naar Jamaica. Navassa is 3 kilometer lang en 2 kilometer breed. Het eiland heeft een oppervlakte van 5,2 km². Het wordt omgeven door riffen. Het hoogste punt ligt op 77 meter boven de zeespiegel. De natuur op Navassa zelf en in de zeeën eromheen is uniek en bijna ongerept.
De status van het eiland is omstreden: het wordt zowel geclaimd door de Verenigde Staten als door Haïti, en zelfs op persoonlijke titel door een avonturier met de naam Bill Warren.

Bron Wikipedia

Gisteren werd ik twee keer geconfronteerd met het verleden:

Een mail van iemand, van wie ik lang iets niet gehoord had. Hij had een slecht jaar achter de rug met zijn gezondheid. Het leek beter te gaan, maar nu toch weer een terugslag. Moest het rustig aan doen.

Een toevallige ontmoeting op de parkeerplaats. Een oud-collega. Hij had zijn geluk weer gevonden. Een nieuwe relatie.

Dat soort confrontaties laat me de rest van de dag niet meer los. Net of je in één dag een jaar of een aantal jaren inhaalt. Natuurlijk je leeft verder, maar de link met het verleden blijft.

Je zou er melancholisch van worden….

Het bericht spreekt voor zich. Ook Nederland heeft dus, beperkt, te maken met het dioxine-schandaal in Duitsland.
Maar er zijn in dit bericht twee dingen die me aan het denken gezet hebben.

Ten eerste waarom moeten er eieren geïmporteerd worden naar Barneveld. Dat ligt toch midden in een gebied, waar de eieren je bij wijze van spreken om de oren vliegen? Is het niet goedkoper en sneller om die eieren bij de buurman om de hoek te halen? Iemand die ik er over sprak, dacht dat het te maken kon hebben met de kwaliteit van de eieren. Dus wist men misschien toch wel dat er met de eieren een beetje gerommeld kon zijn??

Het tweede, dat me opviel was de mededeling dat het allemaal nog wel mee viel, omdat de eieren al verwerkt en geëxporteerd waren. Net of de schadelijkheid aan de grens ophoudt en het buitenland wel mag stikken in de dioxine.

Niks aan de hand, dus………?????

Dit is wat je nu noemt logica. Maar op de een of andere manier moet dit opschrift toch op een deur bij mij op het werk staan.

Heeft iemand soms toch zijn neus gestoten? Of zijn arm uit de kom getrokken om naar binnen te komen? Verdwaald, omdat hij de deur niet kon vinden? Wilde iemand met de deur in huis vallen? Is er gezegd: ‘Mijn deur staat altijd voor je open?’

De deur was trouwens dicht.

Mijn eega zegt vaak, dat ik gretig naar commercials kijk. Dat is overdreven, maar ik kan genieten van een goed opgezette commercial. Een commercial, die je niet als klein kind behandelt. Met humor. Liefst een serie.
Die van AH zijn daar een goed voorbeeld van. Een serie rond een wat sullige, het goed met de mensheid en AH voorhebbende filiaalleider. Met humor. Ze zijn met zorg gemaakt. Hebben sfeer.

Het is een ouderwetse kapper. De inrichting van zijn zaak heeft volgens mij de laatste 30 jaar geen noemenswaardige wijziging ondergaan. Hij trouwens ook niet, Hij is net als ik alleen wat grijzer en ouder geworden.
Antoine/Ton weet precies hoe ik mijn haar wil hebben. Tot op de millimeter wordt er weer in fatsoen gebracht. En tijdens die knipbeurt nemen we de wereld door sport, politiek, omgeving, vroeger……..
En na een kwartier stap je weer op. Het gevoel dat je uiterlijk en innerlijk weer een beetje op orde bent.
En dat was de bedoeling.

Ik ben op dit moment erg geboeid door de visie van de dit jaar overleden Brits historicus Tony Judt, schrijver van ‘Het land is moe’:
Er is iets fundamenteel mis met de manier waarop wij vandaag de dag leven. Na de economische crisis bleken de zekerheden die het leven in naoorlogs Europa en Amerika bepaalden – de garantie van een basisniveau van veiligheid, stabiliteit en eerlijkheid – niet meer te bestaan. In ‘Het land is moe’ zet Tony Judt de zaken op een rij: wat zijn onze verworvenheden, waar hebben we die aan te danken, en hoe behouden we ze? Judt wijst het nihilistische individualisme van rechts af, evenals het doorgeslagen socialisme uit het verleden.

In plaats van blind vertrouwen te hebben in de vrije markt kunnen we vertrouwen op medeburgers en de staat zelf. Het land is moe daagt ons uit om de confrontatie aan te gaan met onze maatschappelijke problemen en de verantwoordelijkheid te nemen voor de wereld waarin we leven. En Judt draagt alternatieven aan: er is hoop, zolang we durven na te denken.

Ik hoop dat je de tijd neemt de documentaire, waarin hij zijn denkbeelden uiteenzet, helemaal te bekijken. Met excuses voor de niet weg te halen reclamespot aan het begin.

Maar het kan ook anders. De rivier als vijand. Wij wonen in een zogenaamd ‘watersnoodhuisje’. Een van de huizen die in 1926 na een grote watersnood gebouwd zijn. Het hele gebied stond toen metershoog onder water na een dijkdoorbraak. Ook in 1995 dreigde dat weer en een herhaling van die ramp in 1926 is maar net niet gebeurd. Dit soort gebeurtenissen heeft bij vrijwel iedereen littekens op de ziel achtergelaten.

Vandaag is het ‘Blog Action Day’ met wereldwijd aandacht voor water. Als vriend en als vijand. Overstromingen komen helaas overal voor. Goed om er wereldwijd eens stil bij te staan. En vooral te denken aan oplossingen

Buiten verkleuren de bladeren langzaam. De temperatuur zakt. Het is ‘s ochtends nog donker……
Maar ook binnen verandert het langzaam. Kijk maar naar deze puzzel.

Stukje voor stukje, passen en meten. Zoeken en vinden. Het duurt lang, maar dat mag.
Je hebt immers tijd genoeg…….

Mijn eega houdt er van mijn en haar hersens met onverwachte vragen te trainen. Gisteren was ‘het onbewoonde eiland’ aan de beurt. Vijf vragen:

Als je voor lange tijd naar een onbewoond eiland zou gaan:

Welke twee boeken zou je mee willen nemen?
Welke twee cd’s gaan in je koffer?
Welke twee voorwerpen neem je in ieder geval mee?
Welke twee mensen mogen op bezoek komen? Welke twee niet?
Wat zijn de eerste woorden die je zegt als je terug komt?

Het leuke is, dat je hierdoor heel wat stof tot nadenken hebt. En ook voldoende gespreksstof, als je je antwoorden geformuleerd hebt.

Wat zijn jouw antwoorden??

Ik was erg onder de indruk van het filmpje, dat Paul Verhoeven in Zomergasten liet zien. Simpel en daardoor zo indrukwekkend. Gaf weer, waar hij en waarschijnlijk ook wij allemaal mee worstelen.