In de kranten werd gesuggereerd, dat de burgemeester afscheid nam vanwege incidenten en bedreigingen het afgelopen jaar. Niets is minder waar. De burgemeester maakt gebruik van een maasje in de wet, waardoor hij én eerder met pensioen kan én meer ontvangt. Pik in, ‘t is lente!!!
Dat is toch wel raar in deze financieel moeilijke tijd, waarin politici en publieke figuren aandringen op langer doorwerken om zo de pensioenen betaalbaar te houden. De burgemeester van Helmond is niet de enige, die in plaats van het goede voorbeeld te geven, profiteert van dit buitenkansje. Dat kun je volgens mij niet maken.

Maar, en dat is waar, hij is wel een van de weinigen die er voor uit durft te komen.

Staatssecretaris Henk Bleeker gaat als een bulldozer door de natuur zonder na te denken over de gevolgen. Een van de CDA-dogma’s het rentmeesterschap van de natuur wordt door hem verkwanseld.
Het lijkt er op of hij het braafste jongetje van de klas wil zijn. Ongenuanceerd bezuinigen of het nu de Hedwigespolder is, Oostvaarderswold of de hierboven genoemde projecten, dat maakt niet uit. Ze getuigen allemaal van een enorme kortzichtigheid van de man die ook al een van de peetvaders was van het mislukte project Blauwestad in Oost-Groningen.

Ik heb daarom gisteren de wereldwijde petitie Bescherm de Nederlandse natuur tegen de regering / Protect Dutch nature against its own government ondertekend. Ik hoop dat meer mensen het zullen doen door op de link te klikken.

Gelukkig zijn er banken, die weten waar het eigenlijk om gaat in deze onrustige tijd, getuige deze commercial. Geld is er niet alleen voor de winst. Het is er ook om goede dingen mee te doen.
Alleen hoop ik, dat ze het in deze moeilijke financiële tijden ook in de praktijk brengen.

Terwijl

de aandelenkoersen kelderen,
de pensioenfondsen onder druk staan,
miljarden euro’s in zuidelijke eurolanden gepompt worden,
de hoorn van Afrika honger lijdt

is onze minister president op zijn post in Dancevalley

Ook leuk, dat hij nieuwe media gebruikt om te communiceren. Zo vroeg hij begin deze week via Twitter burgers op om hem vragen te stellen. Leuk is, dat hij binnen een paar dagen dan ook reageert via YouTube.

Een brand in een dorpje onder de rook van Nijmegen. Nogal flink wat rookontwikkeling, maar het bevoegd gezag wist het meteen: ‘Niets aan de hand. Niet gevaarlijk. alleen vanwege de rook ramen en deuren sluiten.’

Nu vertrouw ik dat soort acute geruststellende woorden van de overheid niet. En ook in dit geval terecht.
Schoorvoetend moet een week later worden toegegeven, dat er asbest vrijgekomen is én dioxine. De enige maatregel, die volgens burgemeester Zijlmans genomen hoeft te worden is, geen groente en geen fruit te eten, die ten tijde van de brand nog in de open lucht was. En hij voegt er nog geruststellend aan toe, dat als ‘iemand een appeltje heeft gegeten met dioxine, dat helemaal niet erg is.’

En laat ik dat nu nog steeds niet geloven!!

Ik ben op dit moment erg geboeid door de visie van de dit jaar overleden Brits historicus Tony Judt, schrijver van ‘Het land is moe’:
Er is iets fundamenteel mis met de manier waarop wij vandaag de dag leven. Na de economische crisis bleken de zekerheden die het leven in naoorlogs Europa en Amerika bepaalden – de garantie van een basisniveau van veiligheid, stabiliteit en eerlijkheid – niet meer te bestaan. In ‘Het land is moe’ zet Tony Judt de zaken op een rij: wat zijn onze verworvenheden, waar hebben we die aan te danken, en hoe behouden we ze? Judt wijst het nihilistische individualisme van rechts af, evenals het doorgeslagen socialisme uit het verleden.

In plaats van blind vertrouwen te hebben in de vrije markt kunnen we vertrouwen op medeburgers en de staat zelf. Het land is moe daagt ons uit om de confrontatie aan te gaan met onze maatschappelijke problemen en de verantwoordelijkheid te nemen voor de wereld waarin we leven. En Judt draagt alternatieven aan: er is hoop, zolang we durven na te denken.

Ik hoop dat je de tijd neemt de documentaire, waarin hij zijn denkbeelden uiteenzet, helemaal te bekijken. Met excuses voor de niet weg te halen reclamespot aan het begin.

Nobelprijs voor de vrede 2010 voor Liu Xiaobo. Voor zijn lange en niet-gewelddadige strijd voor fundamentele mensenrechten in China.

Xiaobo is in China tot elf jaar gevangenisstraf veroordeeld. De hoogleraar literatuur aan de Universiteit van Peking zit vast wegens ‘het aanzetten tot het ondermijnen van de staatsmacht’.
De dissident werd in december 2008 gearresteerd omdat hij mede-auteur was van de petitie Charta 08, waarin hij pleitte voor een hervorming van het eenpartijstelsel in China.
Liu zat eerder een jaar in de gevangenis voor deelname aan de protesten op het Plein van de Hemelse Vrede in juni 1989. Ook bracht hij drie jaar door in een communistisch ‘heropvoedingskamp’, omdat hij door kritiek op de Communistische Partij van China te uiten geruchten en laster zou hebben verspreid en de openbare orde zou hebben verstoord.

Maandag 27 september leidde ik een bijeenkomst met de coördinatoren van de afdeling waar ik leiding aan mag geven. Gevraagd naar mijn stijl van leiding geven gaf ik aan, dat die in twee woorden samen te vatten was: ‘Vrijheid en Verantwoordelijkheid. Vrijheid krijgen en verantwoordelijkheid nemen.’

30 september werd het conceptregeerakkoord gepresenteerd, met als motto……[Ahum] ‘Vrijheid en verantwoordelijkheid!!’ Ik ben er trots op, dat ze mijn motto geleend hebben, maar voel me er toch niet zo prettig bij. Ik ga maar op zoek naar een ander minder beladen motto…

Let op de tekst van het eerste couplet. Die is zo aktueel, het antwoord trouwens ook.

Van de week heb ik met verbijstering naar de film ‘Hotel Rwanda’, waarvan hierboven de trailer te zien is, gekeken. De film gaat over de genocide in Rwanda, vorige eeuw. Ik vroeg me af hoe het mogelijk is, dat mensen elkaar op zo’n verschrikkelijke manier afslachten. Maar ik voelde me ook beschaamd, dat de zogenaamd beschaafde westerse landen even de andere kant op keken.

Geert Wilders bij Barend en van Dorp enige jaren geleden.

De dag na de val van het kabinet lag deze brief van Jan Peter bij ons in de bus. Een welgemeende oproep om te gaan stemmen op 3 maart. Liefst natuurlijk op het CDA.

Ik ben er nog niet uit. Er zijn in mijn gemeente nog maar 3 partijen[plus een eenmanspartijtje] overgebleven. ”
Deze 3 partijen waren de afgelopen 4 jaar collegepartijen. De oppositie heeft de handdoek in de ring gegooid en doet niet meer mee. Het had namelijk totaal geen zin om ook maar oppositie te voeren, want alles was al van te voren geregeld. Er werd beleefd geluisterd, maar verder veranderde er niets.

Gemeenteraadsvergadering waren meestal een verplicht toneelstukje. En was er verschil van mening dan werd geschorst en in achterkamertjes de zaak gelijmd. Zelfs een objectieve krant als de Gelderlander is genadeloos in zijn kritiek. Lees hier maar eens. Kortom: er valt bij ons weinig te kiezen.

Je kunt het met de SP in politiek opzicht eens zijn of niet, maar feit blijft, dat ze de moderne media als geen andere politieke partij weten te gebruiken. En iedere keer op een verfrissende, verrassende manier, zoals nu rond de AOW. Ook leuk Frits Lambregts weer eens te zien als sagrijnige aow-er.

Daarnaast ben ik het nu ook wel een beetje met ze eens. Waarom de rekening van de recessie, ontstaan door graaiende bankiers, alvast eenzijdig neerleggen bij mensen, die vanaf het begin van hun arbeidzaam leven is voorgehouden dat ze met 65 mochten stoppen. Die zoals ik tientallen jaren AOW-premie hebben betaald in de verwachting, dat hun dat genoegen van stoppen met werken ook ooit eens ten deel zou vallen.

Ik heb geen hekel aan werk, maar ik heb ook geen hekel aan ‘niet-werken’. Het lijkt me leuk om nog wat jaren ‘leuke’ dingen te doen. Als het aan sommige politici ligt, die hun schaapjes vast al wel op het droge hebben, moet ik daar wat mee wachten.

Dat is me toch wat. Schooljuf Gerdi Verbeet wil haar klasje bij de les houden. Geen  gedoe met nieuwerwetse fratsen. Gewoon zitten en doen alsof je luistert.

Ik heb in het verleden een paar keer een zitting van ons parlement mogen bijwonen. Ik ben me rot geschrokken!! Parlementariers die alles doen behalve luisteren. Opstaan, weglopen. Met anderen overleggen. Elkaar briefjes schrijven. De post doornemen, stukken doornemen, de krant lezen……… Soms zijn ze er gewoon zelfs niet. De enige die luistert, schijnt de griffier te zijn, die alles opschrijft, zodat de dames en heren naderhand kunnen lezen, wat ze gehoord hadden kunnen hebben, als ………

Ik twitter zo nu en dan. Volg daarbij ook de heren politici. Had soms met deze of gene een discussie. In ieder geval een poging om de kloof tussen politiek en burger wat te slechten. Maar schooljuf Verbeet vind dat geen goed idee.

Maxime Verhagen schijnt op zijn vingers getikt te zijn door JP, omdat hij tijdens het kabinetsberaad een foto van de Trêveszaal op Twitter had gezet. Ik heb de bewuste foto gezien: een wazige foto van een kroonluchter!!! Als dat een staatsgeheim is, dan moeten ze het vooral maar geheim houden……

Ik heb met verbazing de reacties op de verkiezingsuitslag gevolgd. Iedereen had wel een goede smoes om uiteindelijk tevreden te zijn met de rampzalige uitslag.

En dat terwijl er volgens mij voor niemand ook maar enige reden tot tevredenheid is.  De uitslag zegt volgens mij maar één ding: de kiezers zijn in grote getale de weg krijt. En de gevestigde politiek heeft  geen antwoord.

En Wilders dan? Die heeft ook geen antwoord. Alleen maar holle kreten. Daarbij heeft hij een aanhang van ontvredenen, die hem als minst kwade  gekozen hebben Die hem laten vallen, als  ze door hebben, dat hij alleen maar schijnoplossingen heeft.

Hebben wij in Nederland geen Obama, die mensen weet te inspireren?

Het is weer zo ver: politici voeren campagne!! Dit keer voor de europese verkiezingen.  In het Frans betekent  het woord ‘campagne’: platteland. En dat is precies wat de politici doen: ze gaan de boer op! Ze zien weer echte mensen!

Ik volg via twitter verschillend politici. Mij valt op hoeveel plezier ze hebben bij het campagne voeren. Mijn broer is een plaatselijke hotemetoot bij de VVD en via hem heb ik ook eens een campagnedag van een aantal Tweede Kamerleden mogen volgen. Ook daar viel me het plezier en het enthousiasme op. Het was bijna een uitgelaten stemming zoals vroeger bij een schoolreisje.

Het is jammer, dat ze zich straks weer allemaal  opsluiten in Den Haag of Brussel. Contact met de achterban is zo belangrijk. Het is zo belangrijk te weten wat er echt leeft bij de bevolking en dat mee te nemen bij je beslissingen.

Leuke column met muziek. Maakt U zich geen zorgen. Ik laat me niet opsluiten in Brussel.

Wim van de Camp, lijsttrekker CDA