Ondanks het feit, dat de Elfstedentocht uiteindelijkniet doorgaat, hebben we al meer dan een week een goed gespreksonderwerp gehad.

The name is Klaas, Sinterklaas
the name is Piet, Black-Piet
The name is Claus, Santa Claus
The name is haas, Paashaas

Mijn naam is anders, Hans Anders
Jouw naam is Weegh, op de Weegh
Je woont aan de dijk, Molendijk
Je bent nu slank, volslank
Dat maakt je jong, piepjong

Dit gedicht is raar, heel raar
Jouw cadeau niet, totaal niet
Tot later, veel later
met een beter gedicht, veel beter gedicht

ICT-projecten van de overheid gaan vaak mis. Door onverklaarbare oorzaak.
Maar ook op kleine schaal. Vandaag werd Visio door de altijd zo behulpzame servicedesk van mijn werk op mijn laptop geïnstalleerd. Daarna ging alles mis. Internet Explorer had ineens een heel vreemde zoekmachine. Outlook werkte niet meer. Mijn snelkoppelingen waren verdwenen.

Men is zo ongeveer anderhalf uur bezig geweest om de ergste schade te herstellen. In die anderhalf uur kon ik NIETS doen!! Daarna bleek, dat allerlei zaken gewoon verdwenen waren: wachtwoorden, programma’s, inlogcodes, macro’s enzovoorts. Om weer enigszins normaal te kunnen werken ben ik zelf nog eens een uur bezig geweest.

Tot overmaat van ramp kreeg ik een nieuw mobieltje. Met het oude was eigenlijk niet mis. Functioneerde naar behoren. Deed wat hij moest doen.
Maar ja, nieuwe provider, nieuw beleid. Het door de afdeling ICT gekozen modelletje heeft zulke kleine toetsen. dat ik een leesbril en een vaste hand nodig heb om een nummer in te toetsen. Op mijn oude toestel geen ontvangst en op dit nieuwe ding ook het eerste uur niet.
Gevolg: ik moest ook weer allerlei dingen op dit toestel doen: blue tooth, netwerk, handsfreeset configureren, exchange installeren.
Daar heb ik de rest van de middag aan besteed. Vanavond toch maar eens de handleiding gelezen. Conclusie: nog wel een poosje werk om alles naar wens te krijgen.

Al met al een zeer onproductieve dag………………

Het is vandaag 20 jaar geleden, dat Freddy Mercury overleed. Boegbeeld van Queen.
Ik weet nog dat ik voor het eerst ‘Bohemian Rhapsody’ hoorde. Ik was helemaal perplex. Een markant stuk, verschillende muziekstijlen in een song. Prachtige zang. En daarbij een intrigerende tekst.
Later zag ik ook de clip. Dito verbazing. Zo nu en dan bijna pyschedelisch.

Mijn broer had een casettebandje van Queen in zijn auto liggen. Als we samen in de auto zaten, ging de volumeknop op ‘Max’. We loeiden met Queen mee, speelden luchtgitaar op de klanken van Brian May.
De wereld kon niet kapot. Hemelse muziek en een nog onbezorgd leven zo leek het.

Dat gevoel komt iedere keer weer op, als ik de muziek hoor zo’n 35 jaar later. Aids voor Freddy en ook een wat minder onbezorgd vervolg van mijn leven….

Mijn oudste broer en ik zaten allebei op het kerkkoor. We moesten boven bij het orgel zingen. Als er niet gezongen werd, zaten we geknield aan de balustrade. Met een prachtig uitzicht op de hoofden van de beminde gelovigen.

Ik weet niet wie op het idee kwam Anton Berns of ik, maar we ontdekten opeens dat de kale hoofden onder ons een prachtig mikpunt waren. Zonder dat de dirigent het zag, probeerden we op de kale hoofden te mikken.
Het was een prachtig gezicht mensen vol devotie ineens naar het hoofd te zien grijpen. Verbaasd kijkend, dat het regende in de kerk. Overmand door het succes begonnen ook andere koorzangertjes zich met het spel te bemoeien.
Mijn vader had een kaal hoofd. Hij kreeg ook een voltreffer te verwerken. Maar in tegenstelling tot de andere gelovigen, had hij meteen de oorzaak door.

Hij stond op, sloeg nog een kruis en liep de kerk uit. Toen hij de trap naar het koorgedeelte nam, voelde ik al nattigheid.
Zonder een woord te zeggen liep hij op mij en mijn broer af. Hij gaf mij en mijn broer [die niets gedaan had...] een klinkende oorvijg, knikte naar de dirigent, liep weer naar de kerk en nam zijn plaats in, als of er niets gebeurd was…..

Ze hebben het weer gefikst: broer Ard en neef Arnoud. Een nieuw boek!!!

Nog een impressie van ons bezoek aan Oost-Groningen. En weer ruimte, rust en stilte.

Zicht vanuit een terrasje in Maastricht. De dames aan de overkant waren druk bezig. Enige observatie van mijn kant leerde, dat zij ons bezoekers van het terras in het geniep aan het tekenen waren. Waarschijnlijk voor een of andere tekenopleiding.
Ik heb stiekem wraak genomen door de dames te fotograferen. Lekker Puh….!!!

Een eerste indruk van een paar mooie dagen in de Ardennen

Ik heb een nieuw fotostoestel[foto boven is een probeersel ermee]. Mijn eega verbond aan de aanschaf van dit pronkstuk wel één voorwaarde: een tweetal ‘verouderde’[?] exemplaren moesten wel via Marktplaats verkocht worden.

Ik heb tot nu toe met Marktplaats alleen maar positieve ervaringen gehad. Maar bij deze blijkbaar ‘gewilde’ artikelen komt het slechtste in de mensheid boven.
Biedingen zonder reactie, als je akkoord ging. Of echt niet realistische biedingen [boven de nieuwprijs]. Het bontst maakte iemand uit België het. Die vroeg of ik het toestel naar een adres in Nigeria wilde sturen[verzendkosten hoger dan het bod...]
Het vergde een hele administratie en correspondentie. Administratie om de grappenmakers te verwijderen, zodat serieuze bieders ook geïnteresseerd bleven. Correspondentie om tot redelijke afspraken te komen.
Een van mijn ‘grappenmaker-bieders’ is zelfs als deelnemer door Marktplaats verwijderd.

Uiteindelijk zijn de toestellen aan enthousiaste kopers verkocht tegen een redelijke prijs. En ik heb mijn droomtoestel gekregen. En enig inzicht in de verkniptheid van sommige medemensen.

Een fragment uit een van de vele talentenjachten, die de laatste tijd op de tv te zien zijn.
De optredens van deze muzikale familie waren een aangename verrassing tussen al het jeugdige talent, dat op ons afstormde.
Dat ze uiteindelijk niet wonnen, maar een ‘mini-playback’-achtig sterretje, zal ze niet veel uitmaken. Ze komen er wel, want echte klasse verraadt zich niet.

Ik vind dit een prachtige foto. Hij drukt precies de gemoedstoestand van deze geitenbok uit: opstandigheid, verveling, boosheid, eigenheid.
Dieren zijn vaak een open boek. Ze maken geen geheim van hun gevoelens.

Mensen zijn vaak diplomatiek, beleefd, voorzichtig, achterbaks…….
Daarom zijn ze vaak ook zo moeilijk te fotograferen. Ze willen namelijk anders overkomen dan ze werkelijk zijn….

12 september is het 100 jaar geleden, dat deze vrouw, mijn moeder, werd geboren.
Mijn vader was een heel intelligent en ontwikkeld man. Die trad graag op de voorgrond. Mijn moeder was ook best intelligent, maar liet míjn vader schitteren.
Ze was vaak op de achtergrond bezig om alles op rolletjes te laten verlopen. Ze schuurde de scherpe kantjes van mijn vader onopvallend weg.
Ze genoot, wanneer het in huis ‘gezellig’ was: lekker eten, een ontspannen sfeer, lachen en ….spelletjes. Eigenlijk was ze een bourgondisch type. Ze kon goed koken en deed ook haar best om er iedere keer iets bijzonders van te maken.

Later, toen mijn vader overleden was, trad ze wat meer op de voorgrond. Nog steeds een echt sfeermens. Als die er niet was, creëerde ze hem. Ze kon intens genieten van kleine en soms grote dingen. Tot vlak voor haar dood.

12 september 2011 gedenken mijn broer en ik haar leven. Dat zal gaan zoals zij het graag had: aan een goed gedekte tafel, met een overvloed aan heerlijke gerechten. Een glas, een lach en heel veel dierbare herinneringen……

Een prachtig lied van Karin Bloemen over lef om je eigen weg te blijven gaan. Je hart, je gevoel en je gezond verstand te volgen.
Een zin die me bij blijft:’Reik niet naar de hemel, maar haal hem naar je toe…’

Het dilemma in één quote. Je kunt bovengeciteerde varkenshouder die een varkensflat wil gaan neerzetten niets kwalijk nemen. Dit is gewoon jargon van een ondernemer. Niets mis mee: als de markt de prijs laag houdt, moet je aan de slag om je kostprijs om laag te krijgen. Pas dan behaal je winst.

De 20.000 varkens die hij wil opsluiten, het milieu en onze gezondheid zijn uiteindelijk het kind van de rekening.
Daar wringt wat mij betreft de schoen. Ik gun iedereen zijn boterham, maar ik ben ook begaan met wel en wee van dieren. Ik probeer ook het milieu goed door te geven aan de volgende generatie. Ook de volksgezondheid in verband met door intensieve veehouderij gekweekte resistente bacteriën gaan me ter harte.

Er is maar één echte oplossing: minder vlees eten en bereid zijn er een redelijke prijs voor te betalen.
De consument is aan zet. En het kan!! Kijk maar naar het succes van biologische producten. Of de bereidheid van veel producenten om eten minder vet te maken!!

We kwamen vorige week toevallig langs Uden. Ineens kwam het idee op om nog eens de kostschool op te zoeken, waar ik zo’n 47 jaar geleden zo’n anderhalf jaar heb gezeten.
Ik ben er van afgegaan/gestuurd omdat ik volgens de schoolleiding:
een ijsje had gekocht bij een meisje en een en ander langer had geduurd dan voor het kopen van een ijsje noodzakelijk was.

Het gebouw stond er nog. Er waren appartementen in gemaakt.

Er kwam herinneringen weer langzaam boven.
De refter, waar we het middagmaal in 10 minuten naar binnen werkten. De recreatiezaal, waar ik heb leren biljarten.
Vrienden als Harrie Leyten en Toine van Poppel. Een leerkracht, bijnaam ‘Pa’, die als een vader voor me was. Paters die werden vermoord in Congo. De leraar geschiedenis, die ‘de Paus’ werd genoemd of ‘Friemel’.

Over het algemeen een onbekommerde tijd afgesloten met de ontdekking van het andere geslacht. Toen brak een nieuwe hectische periode aan.

Gisteravond tegen half elf werd de lucht langzaam helder. Ik heb toch maar mijn fototoestel gepakt. De handleiding er nog eens op nageslagen voor tijdontspanner, het statief opgezet……
Na verloop van tijd kwam dit voor de lens…….

Mijn kapper stopt er mee. Hij heeft me vandaag voor de laatste keer geknipt.

Dat voelt raar. Ton [kappersnaam Antoine] is heel vertrouwd geworden. Ik hoefde nooit te zeggen hoe ik geknipt moest worden. Dat wist hij al.
Een kwartier bij hem in de stoel, dat was een rustpunt in het hectische leven. We namen in dat kwartier van alles door: het nieuws, het weer, het werk, de politiek, de omgeving…… Midden in de ‘toestand van de wereld’ kon hij ineens kam en schaar neerleggen en een heel relaas beginnen. We communiceerden visueel via de spiegel.

De laatste jaren werd hij iets beveriger. Ik ontdekte ook een pufapparaat voor zijn luchtwegen. De gezondheid werd minder, maar de kwaliteit van zijn knippen en zijn conversatie niet. De knipbeurt duurde daardoor vaak iets langer en dat vond ik helemaal niet erg.

Mijn kapper stopt er mee. Hij heeft me vandaag voor het laatst geknipt. Daarna hebben we elkaar de hand geschud. ‘Een fijn leven verder’, hebben we elkaar toegewenst.

Ik mis hem nu al.

Een twitterbericht mag maximaal 140 tekens bevatten. Dat is voor mij als breedsprakig figuur vaak een handicap. Voor anderen blijkbaar niet.

Ik volg op twitter @verhaal140. Deze kunstenaar weet in 140 tekens een verhaal te vertellen. Zijn twitstories lokken bij mij vaak een peinzende blik of een ontwapenende glimlach uit. Waarvoor alsnog bedankt!!!