Voor mij een echt een typisch plaatje uit Twenthe.

Vandaag kwam ineens van heel ver uit mijn geheugen een typisch Twents woord naar voren. Een woord dat je niet kunt vertalen, maar dat voor mij en voor alle Twentenaren een hele lading heeft: ‘Strabáant.’ Ik weet niet hoe je het schrijft, want we hebben het over een spreektaal. Ik weet wel hoe je het zegt: de tweede lettergreep moet je wat langer aanhouden. ‘Een strabáant wief’ Dat is een vrouw, die bazig is. Autoritair. De baas.
In het woord zit ook wat bewondering. Ze heerst. Het zou een vrouw, van een hereboer kunnen zijn, die het personeel op de boerderij onder de duim houdt.

Een andere uitdrukking uit mijn diepe geheugen: ‘He kik kort oaver d’n nös’ [Hij kijkt kort over de neus]. Dat is wel negatief. Het betekent zoiets als: Hij is erg streng. Hij is nors. Hij is chagrijnig. Maar vooral stréng!