Weblog Antoine

Archive for september, 2006

Ik weet nog precies, wanneer ik volwassen ben geworden. Op het moment, dat mijn vader stierf en mijn moeder hulpeloos en radeloos achterbleef.
Het vrolijke, zorgeloze leven tot dan toe was ineens verleden tijd.
Ik had het gevoel dat ik er alleen voor stond. Moest ineens allerlei beslissingen nemen. Gelukkig waren er mensen in mijn omgeving, die vaak vanuit de achtergrond naar voren kwamen en me steunden.

Ik werd van de week herinnerd aan dat gevoel. Een vriend van mijn jongste zoon zal het nu ook hebben. Jaren geleden zijn vader verloren. En nu van de week verloor zijn moeder haar gevecht met die nare ziekte, kanker.

En dan geeft het een fijn gevoel te weten, dat er ineens mensen vanuit de achtergrond ook voor hem naar voren treden. Op hetzelfde moment dat ik trots was op een zoon die ‘bachelor’ was, was ik trots op de andere zoon die er niét was om dat te vieren. Die was ergens anders om iemand te steunen.