Een collega vertelde me vandaag, dat hij een huis gekocht had.
Dat deed me denken aan een verhaal, dat zich lang heel lang geleden in mijn familie afgespeeld heeft.

Een oom en een tante van mij hadden hun zinnen gezet op een huis dat te koop stond. Er moest dus onderhandeld worden met de eigenaar.
Oom Wim stond niet zo bekend als een handelaar. Vandaar dat mijn opa, die wel uit het goede onderhandelingshout gesneden was, de onderhandelingen zou voeren. Met oom Wim als zwijgende secondant er bij.
De onderhandelingen verliepen aardig, al bleef er na lang onderhandelen een gat van tienduizend gulden[een aardig kapitaal toendertijd] tussen vraag en aanbod zitten.
Mijn opa wilde de onderhandelingen afronden en de verkoper halverwege tegemoet komen. “Ik doe er nog vijfduizend bij!’ riep hij richting verkoper. ‘Dan doe ik er de andere vijfduizend bij’, riep mijn oom tot grote schrik van mijn opa!!

Hij heeft dit verhaal tot aan zijn dood nog vaak moeten horen. Maar ze woonden heel erg mooi en het huis is later wel het tienvoudige waard geworden van wat het toen kostte!!