Dingen dringen pas echt tot je door, als ze een gezicht krijgen. Hierboven slachtoffers van Karadzic: een schoolklas in 1995 in Zenica. 34 leerlingen 12 jaar oud! Hun stad lag onder vrijwel voortdurend mortiervuur. Ze schreven ons, de vrije wereld:

We are twelve years old and we can’t influence on politic and war. But we want to say for all the world, that we want continue our lifes in freedom and peace. In our country is war and we want to stop this crazy war in Bosnia and stop all wars around the world forever!!

We wait spring…..we wait peace like Anne Frank fifty years before. She didn’t live to see peace, but we…??

Hieronder een foto van dezelfde klas 5 jaar later. De rest is verdwenen, gevlucht of dood. De overblijvers zitten allemaal met een enorme kras op hun ziel. Ik ben geschrokken van hun bitterheid: ‘Ze hebben ons onze jeugd ontnomen.’ of ‘Je kunt in dit leven alleen jezelf vertrouwen…’

Je vraagt je af wie beter af zijn: de doden of de overlevenden.

En dat alles dankzij mensen als meneer Karadzic en consorten!!

Wie meer over ze wil lezen, kijk eens bij Stichting Rainbow