Vandaag is mijn eega jarig. Maar het is ook de verjaardag van mijn vader. Mijn vader heeft me zeker intellectueel voor een groot deel gevormd. Onderstaande herinnering ís daar m.i. een goed voorbeeld van.

Mijn vader vond het bij onze opvoeding passen, dat we een klassiek concert bezochten. Dus ging ik als 10-jarig jochie met mijn oudste broer en mijn vader naar Musis Sacrum in Arnhem.

Het eerste wat me opviel waren de kroonluchters aan het plafond. De mensen: stemmig gekleed, zachtjes pratend. Ze knikten ons bemoedigend toe. We waren natuurlijk ook een beetje ongewone verschijning tussen al die volwassenen.
Op het podium werd al gestemd. De hobo gaf de toon aan, alle instrumenten probeerden in harmonie te komen met die toon.
Ineens werd het stil. De dirigent, Carl von Caraguly, kwam onder een mager applausje naar voren. Zijn naam was alleen al voor mij magisch. Ik genoot met open mond van het eerste nummer van die avond. Alsof ik op een andere planeet was.
En toen het tweede nummer!!! Een solist met ook een exotische naam Svatoslav Knorr!! En ook een exotisch uiterlijk: een exacte kopie van Beethoven! Zijn manen schudden bij het gaan zitten. En dan die inzet van het pianoconcert van Tjaikowsky!!! Op dat moment veranderde alles: Op de klanken van het orkest en de magische akkoorden van de vleugel zweefde ik door de zaal. Betoverend!! Fantastisch!! Alles zo in harmonie!! De piano de ene keer gedecideerd, een ander moment vragend, romantisch.


Ik herinner me die avond nog in detail en zelfs nu na 45 jaar krijg ik kippenvel bij de herinnering alleen al.
Mijn vader heeft nooit geweten, wat voor een geweldige avond hij me bezorgd heeft. Ik heb het hem nooit verteld. Ik heb daar wel spijt van. Maar waarschijnlijk heeft hij de tinteling in mijn ogen en de blosjes op mijn wangen wel gezien……