Soms denk ik nog aan Lesley, een oud-leerling. Was niet een van de makkelijkste. Lui, brutaal, grof in de mond. Vooral rekenen was niet zijn hobby en het kwam regelmatig voor, dat hij stevig zat te mopperen, als er gerekend moest worden. Hij wond zich dan steeds meer op.

Op een bepaald moment, schreeuwde hij woedend door de klas als dreigement richting mij: ‘Morgen neem ik mijn hond mee naar school.’ Dat was niet mis, want ze hadden thuis nogal gemene bouviers. Ik weet nog, dat ik toen gevat antwoordde: ‘Als hij kan rekenen, is hij van harte welkom!!’ Gelach in de klas, en ook Lesley kon het wel waarderen. Zuchtend zette hij zich weer aan het rekenen.

Lesley is er al niet meer. Veel te vroeg op 18-jarige leeftijd gestorven aan kanker……