Bij ons in de buurt gespot. En de natuur laat echt niet met zich spotten. Spring is in the air….

Afgelopen zondagmiddag. Voor het eerst zonnig, wel koud. Heerlijk wandelen in het bos. Stilte om je heen, alleen het ruisen van de bladeren. Zo kom je tot rust…

Iedere keer, als ik uit het keukenraam kijk, schrik ik. Ik raak maar niet gewend aan deze tuinbewoners.
Ze hebben heel lang in onze badkamer gestaan. Het lijkt nu net of ze bij het naderen van de lente vrijwillig naar buiten zijn gegaan.
Wat eigenwijs staan ze op de punt van het terras. Dicht bij elkaar of ze steun zoeken. Maar wel met de bedoeling om, als ik even niet kijk, de wijde wereld in te trekken.

Er komt misschien een moment, dat ik schrik, als ze er niet meer staan.

Wil je ook zo’n poster”?? Ga naar http://wanted.groenlinks.nl/

Op de foto hierboven snowboardster Nicolie Sauerbrei, winnares van een gouden medaille op de parallel reuzenslalom van de afgelopen Olympische Spelen.
Er is een overeenkomst met Sven Kramer. Acht jaar geleden op de Spelen van Salt Lake City werd haar snowboard door een van haar begeleiders verkeerd gewaxt, waardoor ze op een stroeve snowboard ergens in de achterhoede eindigde.

Die deceptie heeft haar nog meer gemotiveerd om tot het uiterste te gaan met een gouden plak als resultaat. Misschien iets voor Sven om zich aan op te trekken de komende tijd…

Op bovenstaande video, zie je binnen 60 seconden de wereld van iemand helemaal instorten. Het gezicht en zijn gebaren geven je als kijker inzicht in het drama dat zich binnen hem aan het voltrekken is.

Ik heb medelijden met hem. Juist omdat hij zo gepassioneerd met zijn pupillen bezig is, zich helemaal in ze in leeft. Het maakt het allemaal wranger.
Je zou hem een stevige borrel gunnen en de pers op kilometers afstand.

Geert Wilders bij Barend en van Dorp enige jaren geleden.

De dag na de val van het kabinet lag deze brief van Jan Peter bij ons in de bus. Een welgemeende oproep om te gaan stemmen op 3 maart. Liefst natuurlijk op het CDA.

Ik ben er nog niet uit. Er zijn in mijn gemeente nog maar 3 partijen[plus een eenmanspartijtje] overgebleven. ”
Deze 3 partijen waren de afgelopen 4 jaar collegepartijen. De oppositie heeft de handdoek in de ring gegooid en doet niet meer mee. Het had namelijk totaal geen zin om ook maar oppositie te voeren, want alles was al van te voren geregeld. Er werd beleefd geluisterd, maar verder veranderde er niets.

Gemeenteraadsvergadering waren meestal een verplicht toneelstukje. En was er verschil van mening dan werd geschorst en in achterkamertjes de zaak gelijmd. Zelfs een objectieve krant als de Gelderlander is genadeloos in zijn kritiek. Lees hier maar eens. Kortom: er valt bij ons weinig te kiezen.

Soms kan één woord een helehoop diep verborgen herinnering boven halen. Dat overkwam me gisteren. Een mailtje. Van mijn broer. Maar het onderwerp deed het al:’Hoennekeer’.

Vroeger gingen we met het hele gezin rond de Kerstdagen naar het Sauerland. mijn vader combineerde het nuttige [werk: hij vertegenwoordigde fabrieken in die streek] met het aangename[vakantie].
Een keer gingen weop zondag weg. Als goed katholiek ging je eerst naar de mis. De paters van Dolphia hadden een vroege mis. Mijn moeder had mijn jongste broer[3 jaar] goed voorbereid op hetgeen komen ging. Eerst naar de kerk en dan….. naar Sauerland.
Mijn broer, nu een devoot mens, had toen wat minder tijd voor het geloof en vroeg aan mijn moeder: ‘Hoennekeer gaan we naar Sauerland?’ [=wanneer gaan nu naar Sauerland?]. Mijn moeder wilde geen aandacht trekken en maakte een ’sst’-geluid en ging verder met haar vrome gebed. Mijn broer begreep niet helemaal dat hij zijn mond dicht moest houden en riep nog een keer met stemverheffing: ‘Hoennekeer gaan we naar Sauerland?’. Mijn moeder kreeg hem weer even stil, maar hij werd toch wat ongedurig. De tussenstop bij de paters van Dolphia leek hem toch geen einddoel. Hij zag immers geen sneeuw en bergen?? Hij begon zich ernstig zorgen te maken, dat de rest van de familie het reisdoel van die dag uit het oog aan het verliezen was. Daarom schreeuwde hij verschillende keren door de doodstille kerk: ‘Hoennekeer gaan we nou naar Sauerland?’ Mijn moeder een rood hoofd, mijn vader ontstemd, de rest van de kerk geamuseerd.

Mijn broer mailde me, dat hij een paar dagen naar het Sauerland was geweest. Hij had ook het hotel gezocht in Gevelsberg, waar we altijd naar toe gingen. Het was er nog. Alleen was het van eigenaar en van sfeer veranderd. De foto die hij meestuurde getuigde ervan.
Hij weet niet hoeveel plezier hij me met zijn mail heeft gedaan.

Het was vandaag de eerste dag van mijn vakantie. Toen ik na een heerlijk lange nacht mijn ogen open deed, vond ik het al verdacht stil…….. En ja hoor: een flink pak sneeuw!!!

Wat mij betreft mag het lente worden, maar helaas ga ik daar niet over……………….

‘Strikemaker’ staat er vol trots op deze schoen. Alsof hij wil zeggen: ‘Aan mij zal het niet liggen…’ De houding van de voet in de schoen lijkt ook goed. Een afzettende beweging, die een recordworp mogelijk maakt.
De ambiance is ook aanwezig. Een perfecte bowlingbaan. De bal goed in de hand.
Alle voorwaarden aanwezig voor een topscore.

En toch word ik maar vierde. Een middenmotertje in een groep van 8. En dan te bedenken dat er ook nog twee deelnemers waren van boven de 70!!!
Ach ik had gewoon mijn dag niet……………..

We hadden zaterdag een feestje. Het restaurant had ook een rokersruimte, waar mijn zwager bij tijd en wijle naar vertrok om zijn nicotinepeil bij te werken.
Op een gegeven moment kwam hij terug verkleed als Drents boertje. Wat bleek? Als rokersruimte werd het toneel gebruikt….

Toen was kon ik me even niet bedwingen en kroop ik het toneel op. Er werd een korte, doch krachtige eenakter opgevoerd. Let op mijn neef die als echte Deus ex Machina door het raam kijkt.

Er kwamen allerlei herinneringen boven aan vroeger, toen ik met verve toneel speelde.

Al eerder berichtte ik over de service van kpn inzake internet en telefonie. Dat was al een aardige horror-story. Maar hij was toen nog niet afgelopen. Het kon nog erger……

Alles werkt sinds gisteren na 2 weken onbereikbaarheid weer. Dat heeft in totaal 46 telefoontjes [mobiel], 2 monteursbezoeken, 1 nieuw modem en een heleboel frustratie opgeleverd. Die frustatie ontstond onder andere doordat we ongevraagd opgewaardeerd werden qua snelheid[wat niet kon], [ongevraagd] van abonnementsvorm gewisseld bleken te zijn[zakelijk, een andere keer premium, of [ongevraagd] van provider gewisseld en toch niet, we onze aansluiting opnieuw moesten aanmelden, een nieuw abonnement moesten nemen, we niet meer terugkonden naar de oude snelheid ………

Het is erg moeilijk dan niet boos te worden. Is me ook niet gelukt. Vooral ook omdat je tegen een muur van onbegrip loopt. Verschillende afdelingen, die niet communiceren. Mensen die je terug gaan bellen, wat ze niet doen. Verschillende oorzaken constateren. Die het ene probleem oplossen [internet verbinding], maar daarmee een ander creeëren[geen telefoonverbinding]. En altijd maar weer 46 keer een keuzemenu en dan na minuten wachten een vriendelijke stem: “Waarmee kan ik u van dienst zijn? Wat is uw postcode? Kunt u even wachten, dan lees ik uw dossier door [3 minuten irritante plastic muziek]. Dank u wel voor het wachten… Ja, dat is een probleem.” enz……

Maar alles werkt weer. Maar ik bel nog steeds mobiel naar huis om te kijken of de telefoon het doet. Verbaas me nog steeds, dat ik email heb…..
Ik zal nog even moeten afkicken.

Mijn nieuwste aanwinst. Een E-reader. Een schermpje waarop je boeken kunt lezen. De harde schijf biedt ruimte voor zo’n 300 boeken. Die boeken kun je via internet downloaden. Je kunt de boeken trouwens ook via computer of laptop lezen. Tot zover de technische gegevens.

Ik vind het een geweldige uitvinding. Het bespaart honderden kilo’s papier, het transport van drukker naar boekwinkel, en thuis flink wat ruimte.
Daarnaast is het handig. Ik kan vanuit huis de leukste boeken bestellen en ik heb ze meteen in huis. Ik heb mijn hele boekenkast in mijn binnenzak en kan op elk moment, wanneer ik dat wil, lezen.

Maar ook voor school kan het een geweldige uitvinding zijn. Geen gesjouw meer met loodzware boekentassen. Geen smoezen meer, dat je je boek bent vergeten. Geen gedoe meer met boeken bestellen via boekenhuizen en weer inleveren. Nee: met één druk op de knop je boekenlijst samenstellen en binnenhalen.

Ook de bibliotheek krijgt straks een heel andere functie. Niet meer door regen en sneeuw naar de bieb om boeken uit te zoeken. Geen teleurstelling meer, dat jouw boek net is uitgeleend. Nee vanuit huis je boeken bekijken, binnenhalen en lezen.

In tegenstelling tot de muziekindustrie die het helemaal heeft laten liggen met downloaden van muziek, hebben de uitgeverijen op tijd geanticipeerd op nieuwe ontwikkelingen.
Toch nog even wat kritiek:

Je vraagt je af hoe arrogant de mensen zijn, die dit beslissen. Volgens de berichten hoeft de koninklijke hoogheid maar twee dagen per week aan deze taak te besteden!
Een regering die de zgn. ‘Balkenendenorm’ propageert, kan dit toch niet toestaan!!

Dit soort onderhandse regelingen en afwijkingen van wat men als ‘waarden en normen’ propageert, voedt het idee, dat men daar in Den Haag zich weinig gelegen laat liggen aan de kiezers. En dat is weer voedingsbodem voor het populisme, dat dit onhagen als hefboom gebruikt om een racistische agenda door te voeren.